30.1.11
Winterneerslag
is dit wat over is
van de stemmige nacht
het kind een wurmpje
zonder levenskracht
zijn vrede een spinsel
een schim
van dansende vlammen in glas
wervelrokken op wankele hakken
de gril van gezangen
vals en schril
nu lichten woorden op uit zwart
glimmende kasseien
een geribbelde goot
druppels springen als vonken
vuurstokjes spatten in 't rond
zij worden letterlijk
schrammen van leven
krabbels en schreven
de zucht van een kras in je hart
is dit het vraag je
een bemost gezicht
hier zie je de grijns van
een starende spiegel
het spectrum van grijzend haar
© jindoni
29 januari 2011
Gepost door
Lieve De Vos
op
30.1.11
Labels:
feest,
kerstnacht,
ouderdom,
regen,
spiegel,
winter,
woorden
4 opmerkingen:
18.1.11
de vlakte de laatste dagen
flappert het leer van tenten
kleren die ruiken naar oude aardappelen
hun bleke kiemen reikend naar de dag
licht versplinterd in geknetter
van ijzige lopen
schuim piept en kraakt onder
wolvenpoten
in de stilte na de knal
van een doofstomme jongen
soldaten schoten gaten in groepen
moeders
de meute uit op het verslinden
van kinderen
zingend werden zij omsingeld
in een rondedans die het land
terugbad in hun smalle handen
vingers wijzen naar de leegte
de koorts gevallen
vrolijk haast de slaap
van laatste bevroren dagen
een gevlekte eland zonder gewei
wordt niet meer gewekt
zijn foto's een jachttrofee
klappert de witte vlag
over de vlakte waart
de kwetsbaarheid van vaders
Wounded Knee, 29 december 1890
© jindoni
15 januari 2011
Gepost door
Lieve De Vos
op
18.1.11
Labels:
bigfoot,
bloedbad,
dood,
indianen,
vaders,
winter,
wounded knee
2 opmerkingen:
16.1.11
Zes stijlen
Jia Gu Wen
Kerven in schildpadschaal en
krassen in beenderen
't orakel profeteert
Zhuan shuEgale bogen
in brons gegoten
in steen gegraveerd
Li shu
Het toefje paardenhaar
zet eendenbekjes op een rij
de ambtenaar regeert
Kai shu
Een soepele bolle voet
danst de tango heen en weer
het kind laat sporen van inkt
Xing shu
Een ode aan de rode wand en
zwerm van duizend kwikstaarten
de soeverein signeert
Ciao shu
De kwast draait pirouettes op zijdepapier
en de wadi in de Gobi-woestijn
ligt kronkelend onder mijn hand
© jindoni
27 december 2009
toemaatje bij het Lantingpaviljoen
Gepost door
Lieve De Vos
op
16.1.11
Labels:
ambtenarenstijl,
cursieve stijl,
kalligrafie,
karakters,
orakelbeenderen,
zegelschrift
4 opmerkingen:
13.1.11
Het Lantingpaviljoen
Tussen bergen en meer wolken en luchten
wind en regen sneeuw en maan
verzamelden zich bevriende geleerden
uit talloze dynastieën en rijken
en lieten vrolijk en bevlogen
bekers drijven op de rivier
die meanderde in de lentenacht
en hun geest beneveld door wijn bevrijd
werd tot dichten gedreven
In dit weids panorama zonder horizon of eind
greep Wang Xizhi als eerste het lenige penseel
en schreef het voorwoord van een mythisch werk
schatplicht van latere generaties
dat in de keizerlijke tombe verdween
al vijftien eeuwen verloren nergens
in de bodem van dit immens grote land
Hij schilderde een orchideeënverblijf
uitbreidend tot een eerwaardig paleis
met stille zalen vol juwelen
bezield kunstig en wijs
waar kostbare bloesems uit de wand ontspruiten
in trekken wild en vluchtig als gras
tussen brede bamboestrepen en
toeven blaadjes met fijne slippen
in schreven van rotsen klassieke stijl
De stroom intussen hij dijde uit
verbreedde zich en snelde voort
veroverde regionen en bedwong de zeeën
bracht honderd geslachten geletterden en klerken
voort die eeuwig verder kopieerden en
steeds opnieuw interpreteerden
monniken die onder de pijnboom mediteerden
en daarna de inktstaaf wreven op een steen
op lotusbladen hun indrukken kalligrafeerden
voor de vallende avondmist alles vervagen
verbannen zou naar een archaïsche tijd
Hier maalt Ma Yuan klaterend water
spattend schuim op golven en deining
kabbelend op dun rijstpapier
en een dochter van de hemel
die heerst over het middenrijk
bewijst met sensibele streken
van haar vrouwelijk penseel
hem eer
Dit ritmisch geschrift van een oud meester
in lijnen ijl als riet maar scherp van geest
wij zullen nooit weten is hij het geweest
die de jonge Dogen heeft geïnspireerd
tot zijn rol met universele regels
neergelegd in delicate tekens
En Zhu Da de wilde monnik
die zijn pij over de haag wierp
beschreef stil leven onconventioneel
Hij de bergman van de acht groten
wie sierlijkheid stierlijk verveelde
schiep vitaliteit en kracht in beelden
Nu in onze tijd
wordt de vergankelijkheid
van normen en schoonheid gesuggereerd
door karakters eindeloos op elkaar gereproduceerd
om tenslotte verfrommeld uiteen te vallen
in papieren ballen
in de lucht verstrooid
© jindoni
21 december 2009
Ter gelegenheid van Europalia China, het Orchideeënpaviljoen
Gepost door
Lieve De Vos
op
13.1.11
Labels:
Dogen,
kalligrafie,
Lanting,
Ma yuan,
Orchideeënpaviljoen,
tentoonstelling,
Wang Xizhi,
Zhu Da
7 opmerkingen:
6.1.11
Koudvuur
in grijze lucht
geen kinderkreten
herinnering als hout
bleek afgesleten
het krijsen van ijzers
op de beek vergleden
rond de kachel in huis
een grimmig gegrol
dan stilte
tot de waterketel suist
in een geur van splinters
en kolengruis
bij valavond buiten
stampvoeten op de stoep
de intrede besmuikt
een klap met de klak
geen woord
geen geluid
in de oven hete stenen
voor het bed
en kille bloesems op de ruiten
harten doorkerfd van oude veten
en bittere strijd
niets is vergeten
alleen op ijs gelegd
in deze barre tijd
© jindoni
14 januari 2010
15.12.10
Rodenem
met roerende have peuter en kat
arriveerden we in dit nest van
traag levende wezens
dat hogere pretenties dan voorstad had
een vestingtoren met zuiderzicht
bastion van de moedertaal
op dat middendaagse uur
waarop ooit een heiland bezweek
een meisje haar komst in
de sterren schreef
stond ieder meubel op zijn plaats
bakstenen huis aan de spoorweg
waar paarden het gras en
de geraniums trimden
voor het getingel van de ijsroomkar
nam muisje met aankomend
kroost de wijk
een notoire vrouw van de buurt
eens van plezier geweest
koos de berm met
warrig bloeiende bosrank
tussen het spoor en de vaart
voor haar sprong in de dood
decennia reeds schuifelen
steeds dezelfde doffe stervelingen
elke donderdag marktwaarts
slepen volle tassen naar huis
© jindoni
15 december 2010
8.12.10
Tot de samoerai Kikuchi in de sneeuw
wit zilver is de tuin bedekt | |
| hij vindt de koude waardigheid | |
| die in zijn beenderen dringt | |
| in ontzag zonder woord of dank | |
| houdt hij zich staande | |
| hoe geraakt hij op de weg | |
| van volmaakte sereniteit |
| .................................... | de oude met het duivelsgezicht |
| vreemde met gebroken tanden | |
| is trots de zee overgestoken | |
| bezocht tienduizend plaatsen | |
| en waar geen wind was | |
| joeg hij golven op |
| de sneeuw van shorin is rood gekleurd | |
| eenvoudig de gedachte | |
| dat de geest mee mag sterven | |
| onvatbaar tracht hem niet te vangen | |
| grijp de wijde hemel aan | |
| want strijd en wanhoop | |
| zijn tevergeefs |
| .................................. | vrij valt het universum |
| in minieme deeltjes uiteen | |
| vrede doet haar intrede | |
| een dorre tak opent een bloem | |
| uit de lente voor de prehistorie |
| in het paleis van kristal | |
| is het gordijn opgehaald | |
| koud en diep zit hij | |
| in de tintelende klaarte | |
| een brandende middagzon in de nacht | |
| de vorm van oude tijden is leeg |
| ................................. | op de gladgeschuurde aarde |
| rijst blank ivoor | |
| uit het merg van een haar | |
| schiep hij bergen en rivieren | |
| verbrijzelde de lege hemel | |
| in één klap | |
| een regen van sneeuwbloemen |
© jindoni
8 december 2010
* Bodhidharma en de vrede van de geest
naar Meester Daichi (14e eeuw) en commentatoren
Gepost door
Lieve De Vos
op
8.12.10
Labels:
bodhidharma,
daichi,
eka,
leegheid,
zazen
4 opmerkingen:
1.12.10
Advent
de dagen gaan open en dicht
een kleine kring - rond de
noordwijk wordt warmte gezocht
kille uithoek van het halfrond
wij gaan weer eens ter kerke
ons gebrandschilderd vergapen
aan barokke altaren waarachter
woede van goden zich niet vermurwen
laat door ondermaats theater
vluchten maar de verdures in
want onverdroten wordt gif gebrouwd
en uitgegoten als vaders DDT
's zomers in de vlieggaten van
wespen generaties van
niet af te breken haten
de bron is helder, enkel zij-
rivieren zijn besmet zieke
zielen gekiemd op ziltig land
met dagelijks bitter drinken
wij blijven hopen schuiven
dichter in godshuizen en kroegen
reikend naar de warme hand
met een punt van zoete koek
ons voorgespiegeld door
verlopen sint of kerstekind
in een blind verleden
pasmunt voor wat vrede
© jindoni
30 november 2010
* cursief: citaat uit de Sandokai, 8e eeuw
Gepost door
Lieve De Vos
op
1.12.10
Labels:
daklozen,
eenzaamheid,
hoop,
kerkgang,
sandokai
9 opmerkingen:
Abonneren op:
Posts (Atom)







