ubi sunt – waer bestu bleven?

Foto: trois petites filles (J.-L. Hubert, 2004)

rijdt met raven over het land
de naamloze met schijngezicht
pikt meisjes wit en zwart van schil
te zuchtig is zijn lust te fel
't gekras in glanzende kastanjes
't scharrelen in vlas en stro

een flamboyante lady
spelend met haar zoete leven
en haar troetelpoppemie
zou lijden als de beesten
door woekerwerk in
schors en merg

na 't vluchten uit zijn wrede
wereld is een kleine deerne
lang en lijdzaam weggeteerd

een ander zoog de worm van binnen
tot het barstte stroomde rood
doch eerder al bezweken er
twee zusjes in de moederschoot

zijn woede schond en smoorde
twee kleine meisjes in de goot
een hart verstrikt in strakke netten
brak en hongerde zich dood

vastgeklemd de stem gedempt
gestikt vertrok semira
vastgeklonken in de modder
en gezonken omayra
oulematou stukgeschoten
met een kleine blonde maan

drieste wet niet in te schatten
spinsels webben onontward
hoe doorleefden wij de waan

meisjes lukraak van de straat
geplukt ogen leeg
niet te bezielen door
een grief of elegie
wiegen wij in poëzie

© jindoni
14 mei 2011
Meisjes II

een ongemak

het werd mij aangedaan
als een scherp gewet mes
mijn huid beroerd
door een erfwet bevlekt

telkens in de ban geslagen
van een vrouw die kinderen
verzamelde als bloemen
op een wijd gespreid kleed
zij groeien ins blaue hinein
tot haar versteende sterrenhemel
remmen hebben niet gewerkt
wrijving heeft
de atmosfeer besmet

door allen ben ik aangedaan
het meisje van twee kilo acht
vader in het dodenhuisje
ouders met kinderen in de nek
in volle vizier op een
plek genaamd Tahrir
de veelheid van tengere
tere wezens
hun dagen bros en breekbaar
vergankelijk gewas

zoals vandaag onder mijn schop
in de wintercompost
een slapende pad

die zat
ten enenmale
sie hat's mir angetan

(foto j.m.)

© jindoni
10 februari 2011

Hera

een meisje naaide het kleed van haar leven
met trefzekere witte steekjes
maar eva's rijpheid kleurde rood
een man doorbrak de cocon

hoe gretig kwamen kinderen blond en bont
en gooiden alle regels om
dochters scheurden het weefsel
haar ijzeren kern smolt en kolkte
in magma van woede

tot het felle omhulsel slonk en
vuur tot vonken luwde
nu sterft ze elke dag een beetje
de moeder heeft geen borsten meer
haar grijze zonen leerden zorgen

© jindoni
26 februari 2010

De nocturnen

't geruis van pijen stuitert pijn
stom luiden de completen
blind het weten vergrauwd het dijn
geilig en gauw het greten

bij wezen wordt 't sekreet ontmijnd
terwijl het nachtblauw duistert
het kruist geniepig huist venijn
heeft spel en stond ontluisterd

dit zwijgen dat zeer wonden snijdt
zal rauw noch trouw gedijen
bekruipt bespringt het oude krijt
nog huilend klauwen harpijen

© jindoni
23 maart 2010

thema: kindermisbruik in instellingen

Apolloon

een zoon, zijn moeder ongenode, vloog voortijdig uit
ging struinen door veld en weide, een schare kinderen
om hals en hand - het zingen was nooit veraf

zijn muze doordrenkte het slaven van lange dagen
verkende mensuren en tijden in klare hymnes
en wekte met stillende kracht

de gonzende korven zijn nu leeg, de druiven gerooid
nog brouwt hij uit wrange sleedoornvruchten zoete wijn
om straks, als de houtduif weer haar groet roekoet
bedachtzaam madeliefjes te zaaien in het gras

© jindoni
2 maart 2010

Zwart

op een enkele foto frêle en wit
zonder spoor van frivoliteiten
ging grootmoeder zwart gekleed
haar herinnering stierf een vroege dood

aansluitend de jonge moeder
onaanraakbaar in tijden van rouw
getekend te midden van kinderen
in een aura van zomers licht

generaties later een tienerdochter
in haveloos donker verzet
met scheuren en haren geschoren
een piercing hier wat rafels daar

de wijze met koperkleurig gelaat
gaf zijn bhikkhu's saffranen gewaden
nu verft men alle kesa's zwart
het gif wordt geloosd op het water

mijn zwarte kleed aan den lijve gehavend
een web van draadjes en gaten
zal op het laatst door het vuur verteerd
rond dit uitgewoond ik tot as vergaan

© jindoni
26 april 2010