de laatste weg

                              voor Erika


dit boeket gelijkt op jou
een enkele lichte bloem
tussen rode rozen, je mysterie
Kwanyin die zweeft op wolken
vrouwenmantel met de krullen
van een nimf

ik weet niet of de heide bloeide
toen jij geboren werd bij Katowice
en ook niet of de merel in de meidoorn
zong, toen je gymnasium liep te Hagen
en toen al niet vergeten mocht
te prikken

soms werd je lastig toen je suikerwater
drinken moest, hoe zacht ook
was je niet gediend van dwang

maar heengaan deed je niet, telkens weer
kwam je terug, verwaaid en week
een vage glimlach op de lippen

zo liep je onvermoeibaar en alleen
een zinderende geest onder de zomerzon
die onverhoeds vervloog
om drie uur in de middag

je wandelde naar huis terug, naar
het genadeveld, land van geluk
waaraan je zorgzaam punt voor punt
steek na steek gewerkt hebt

sereen in je bewegingen
van binnen rusteloos en aangedaan
van mededogen

© lieve de vos
10 juli 2014

de wereld om haar as

losjes losjes vliegen klosjes
kinderen zwaaien spindels
draaien winden op en af
heen en weer

leentje koningskind
speelt de rode eekhoorn
trapezemeisje uit het circus
in dit land het liefste kind

spoeltjes wikkelen om en om
tollen zwieren één schiet weg
eekhoorntje vermetel is je
sprong wij kunnen niet meer
volgen

              o helena
              wie ist das leben
              doch so schön!

sequoia's leven duizend jaar
muggen dansen boven het moeras
water stroomt en wolken jagen
naar het vluchtpunt
jij koestert meren in de plooien
van je kleed en stilte
je slotakkoord

ach helena
wij rijden door de nacht
de leegte golft naar onbestemde verten
daar zwijgt je heldere stem
in onze kleine uurtjes
kraait de haan

              behold, and see
              if there be any sorrow
              like unto this sorrow...

je bent koud geworden
helena
ach helena

© lieve de vos
23 juli 2011
(herwerkt op 31 juli 2012)

Najaarsblues

nu is de tijd gekomen
om weer los te laten
geneugten en betovering
gaan obligaat voorbij

de hemel dauwt weemoed
en wolken niezelen pijn
de kilte sluipt naar binnen
met de spinnen
de morgen ongewis

eens werden onze zielen
naar elkaar gedreven
ongewild toevallig deinend
op de golven van het leven

verwondering herkenning
inspiratie fascinatie
magie van woorden
zonder beeltenis of toon

nu blijft de leegte
welwillend en stil
afstand onoverbrugbaar
door inherente wet

is als de kou
in je leden kruipt
een waakvlammetje genoeg
of moet je opnieuw gaan graven
naar 't innerlijke licht?

© jindoni
22 oktober 2009

Dwaalgast

het was weer eens een gedoe
plots gestommel in onze schouw
vast geen sint of hemelbode
wat zoekt zo'n duif of kraai in godsnaam
in een schoorsteenpijp

potdikkeme alweer de kachel demonteren
zwart beroet kwam hij te voorschijn
fladderde onwillig de kamer in

ga zitten zeiden wij
je moet toch even bekomen
neem genoegen met onze nederige woonst

gehavend streek hij zijn veren glad
drapeerde de slippen van zijn pitteleer
over onze beste zetel
en monsterde ons interieur
een tikkeltje laatdunkend naar het leek

het huis was kennelijk te oud
de bewoners te koud
soms viel er een druppel van het plafond
die schoorsteen was warmer zag je hem denken

we raakten aan zijn aanwezigheid gewend
hielden zelfs van zijn verbrande geur
tot hij op een dag boos de vleugels
uitsloeg en verdween

wij weten niet in welke spelonken hij leeft
ongenaakbaar boven de wereld
maar als wandelende jood
loopt hij 's nachts door onze dromen
en als wij wuiven kijkt hij niet meer op of scheef

het zal niet meer gebeuren met die schouw
de dakwerker heeft er een plaatje op gezet
maar bij nacht en ontij soms
wij kunnen het niet laten
blijft de deur een kiertje open

© jindoni
10 september 2010

Leven gaat voort

haar wereld bevolkt met
dinosaurussen	.......een nieuwe periode
zij kent de dood	.......in de ontwikkelings-
deze generatie stopt	.......psychologie
niets onder het bordje
eet braaf haar korstjes op	.......o moeder, waar
	.......is de trotzfase gebleven?
zij heeft uiteindelijk besloten
te groeien
maar zal altijd	.......hoogsensitieve neuroten
bij mama blijven	.......komen pas later
	.......tot ontplooiing
de hondjes
haar broers
rottweiler en lurcher	.......mannen
snappen reeën en konijnen	.......zal zij kennen
de tamme oehoe	.......en moordende haat
pikt haar jas	.......hopelijk niet metterdaad
verloren in het gras	.......maar woorden als messen

zij trotseert winterstormen	..........hier worden geen neuzen
en zomermuggen	..........afgesneden
huilt om het vosje	..........................o grootspraak
in de film	..........enkel liefde gekraakt

kust overgrootmoe
zonder schroom
dement en terminaal
haar familietekening	...........geen tijd, kind?
telt zes kippen bij naam	...........de plastieken menagerie biedt raad
honey en rosie	...........sociale interactiepatronen
in reuzehanenpoten	...........dienen geoefend

weer wenkt de luchthaven
zij knuffelt en kirt	.......toen oma vier was
huppelt	.......woonden grootouders
mijn wereld uit	.......in de hemel

© jindoni
11 augustus 2010

gepubliceerd op Krakatau op 17 september 2010

Uitgeleefd

het doek is daverend gevallen
het bordes brokkelt af
in een trilling van onkruid en stof

binnen krabbelen nagels
aan lagen behang
zoekend naar sporen van tempera
aangemaakt met eigeel en liefde

we zetten onze voeten opzij
voor de splinters van kerstballen
iedere acht jaar
betreden ze nieuwe paden

ik druk je aan mijn borst
de laatste druppel
belegen kruidenbitter
smaakt zoet

© jindoni
4 juli 2010

Missen

1.

wij vreesden voor
de reusachtige rode beuk
maar na het vellen
sloot het landschap zich vanzelf
alleen de duif vloog radeloos rond
voor ze zich los kon rukken

jij kwam en ging met de wind
het grind
knarste niet
onder jouw voeten
en je liet geen spoor

22 januari 2010

2.

toen de eclips volledig werd
stond je in het donkere bos
genoot de stilte van de vogels en de reeën

ik, als martha
rammelde met de pannen
terwijl yuno soetra's studeerde
en lilian fiches klasseerde
maar wie begreep de diepe geest?

23 januari 2010

3.

er was een tijd
dat allen vrolijk
goeiemorgen sensei riepen

maar als ik jouw tombe nader
in de schaduw van de zijne
onder de eiken
voel ik slechts as in mijn mond

23 januari 2010

4.

wierookstaafjes
verwekken kanker
het walmt als de
kaars verdrinkt

gloeiende kolen
spatten uiteen
je kunt op de
sintels dansen

iedereen zegt
waar rook is, is vuur
maar wie stookt
het vuur?

28 januari 2010

5.

leeggezogen
geen ontkomen
in dit kaartenhuis van dromen
vreet de kreeft zijn weg
't gebeente bezwijkt
nog eenmaal lichten
gebit en ogen
eka's merg
overleeft de tijd

6 februari 2010

6.

uit straatstenen kiemde muziek
en lucht omstuwde met weelde
de jubel van meisjes ademloos

totdat snaren knapten en zalig gezang
in zwijgen van pijen verkeerde
de lont uiteindelijk dook

nog een keer zei je:
zo leven gaat ook - toen
werd de dood geïnjecteerd

23 februari 2010

© jindoni

thema: herinneringen aan een gestorven meester

Mensenheugenis

 
zoveel beelden
doorleefd in aftastend samen
snipperen van prei
vullen van lijsten
nemen van maten

we liepen blootsvoets
op strosandalen
in het schrille berglicht
over sneeuw langs een meertje
en op de derde dag
wrikten we eensgezind
de zon te voorschijn

geluk spatte van gezichten
broos als kristal zo bleek
aan de voet van bepoederde reuzen
terwijl champagne ijl
in glazen parelde

hoe graag vouwde ik
je met schimmelplekjes
bespikkelde kolomo
en smoezelige witte kimono
voor het huiswaarts keren

wij allen
zijn er nog steeds
geluidloos verenigd
boven de bergen
één universele
geest

© jindoni
4 januari 2010

thema: herinneringen zenstage in de bergen