madrid is somber in
februari
binnen noch buiten
kwistig
met licht je krijgt geen lucht
met licht je krijgt geen lucht
een hels lawaai
teistert je oren
ze boren en scheuren
over acht vakken
dwars door de stad
in dorre parken blazen
mannen
bladeren in het rond
een eenzame jogger
waait
geruisloos voorbij
museo del prado
daar speelt het zich af
rijen kleuters
circuleren er getweeën
hand in hand door de
enorme zalen
zitten stil als
hedendaagse prinsenkinderen
met gekruiste beentjes
in hun blauwe uniform
vóór
de gouvernantes - las meninas -
wat vertellen jullie
hen
over velasquez de
rebelse goya
el greco vroom maar
fluorescerend
van kleur een zoete
rafaël en titiaan
op straat alweer die
grijze mist
van stof soms een
waas van regen
ga schuilen in de metro of
het koffiehuis
en later op de middag
beland je
in een diep verborgen
zaaltje
vol met volk boven witte
tafellakens
een weekdag om vier uur
- de tijd staat stil
en er wordt eindeloos
geschranst
in de beste
bruegelstijl
aan tafels gevuld met
krabben en
garnalen knappen
notenkrakers
scharen man stopt vrouw
een hapje in de mond
scharen man stopt vrouw
een hapje in de mond
nu blijkt ineens
op
lust en samenzijn
staat hier geen tijd
©
lieve de vos
15 februari 2017
