 wit zilver is de tuin bedekt | |
| hij vindt de koude waardigheid | |
| die in zijn beenderen dringt | |
| in ontzag zonder woord of dank | |
| houdt hij zich staande | |
| hoe geraakt hij op de weg | |
| van volmaakte sereniteit |
| .................................... | de oude met het duivelsgezicht |
| vreemde met gebroken tanden | |
| is trots de zee overgestoken | |
| bezocht tienduizend plaatsen | |
| en waar geen wind was | |
| joeg hij golven op |
| de sneeuw van shorin is rood gekleurd | |
| eenvoudig de gedachte | |
| dat de geest mee mag sterven | |
| onvatbaar tracht hem niet te vangen | |
| grijp de wijde hemel aan | |
| want strijd en wanhoop | |
| zijn tevergeefs |
| .................................. | vrij valt het universum |
| in minieme deeltjes uiteen | |
| vrede doet haar intrede | |
| een dorre tak opent een bloem | |
| uit de lente voor de prehistorie |
| in het paleis van kristal | |
| is het gordijn opgehaald | |
| koud en diep zit hij | |
| in de tintelende klaarte | |
| een brandende middagzon in de nacht | |
| de vorm van oude tijden is leeg |
| ................................. | op de gladgeschuurde aarde |
| rijst blank ivoor | |
| uit het merg van een haar | |
| schiep hij bergen en rivieren | |
| verbrijzelde de lege hemel | |
| in één klap | |
| een regen van sneeuwbloemen |
© jindoni
8 december 2010
* Bodhidharma en de vrede van de geest
naar Meester Daichi (14e eeuw) en commentatoren
