dieren

er staat een troepje beesten in de gang
ze zijn vannacht stilletjes ingeslopen
eigen schuld, je houdt van hebbedingen
en van oud

wat moet je er nu mee, je kunt ze enkel
aaien. hun vacht is glad als water, met
een paar poten soms wat klauwtjes
en een staart

hun ogen zijn van glas, hun geur is wild en
duf van kamfer. wat ze waren is niet meer
te achterhalen, zij werden enkel aaibaar
in de dood

geen vreemde met een mes is in en uit
gelopen om eerst een poot en dan een staart
tezamen met het spreken te couperen - en
voor wanneer de kop?

nee, zij zijn vreedzaam om hun pels vergast
elegant en zonder sporen rond oudtantes
en oma's hals, zo zacht en donzig
maar 't is wennen

geweld en onschuld even na als dier en mens
nee, ik reis niet naar het oosten naar de plaats
delict. dat gas, het grijpt me zo wel
naar de keel

vaak ben je stil en denkt aan hen, de doden
wel duizend uren kun je zitten hier en eender
maar ook je kleinkind zal dit diertje willen
strelen

hun glans en warme leven in een vel bewaard
tussen verschoten blauwe stof, hou ze in ere
kun je ermee op straat of word je dan ook
ooit geveld?

© lieve de vos
4 maart 2013

zie ook: Herta Müller, Der Fuchs war damals schon der Jäger

Tekening: © Barbara Jansma
met dank voor de toestemming

Praag, juni 2011

als een tros zwammen uit de bodem van de stad
de klei met pijn gedrenkt, geleden en verleden
twaalfduizend zerken in het oog van rabbi Löw
zijn zegen voor de doden twaalf lagen hoog

          stilte
                              stilte
                                                  stilte

woekeren draden ondergronds, hebben zij daar
de kiem bewaard, bewaakt van goed en kwaad?
zie zevenenzeventig duizend namen in Pinchas' wand gegrift
de kleur van jullie tekeningen, kinderen uit Terezín
in dit beoogd museum voor een uitgestorven ras

          sst...

                    sssttil...

                              sssttilte...



hoor! deze zomermaand trekt stilte door de stad
fluisteren duizend mensen, ruisen wensen
gehoor en geest, visies, toekomstmuziek
de reuk van kelders na een regenbui vervluchtigt
de lucht vlindert van zilver, geurt van linden


ws...        wss...        wwsss...        wwsss...        wwwssss...

      frs...        ffrss...        ffrrsss...        fffrrssss...        fffrrrssss...


daartussen circuleert gezapig eigentijds verkeer
hoog op een reuzenpiëdestal knarsetandt de tijd
jij man van staal met je proleten-
rij die wachtte op de slager
weldra werd je graniet vergruizeld
de resten weggezuiverd voor een
consequente metronoom


(geen godsgericht of immanent gerecht beschikt
slechts oorzaak en gevolg tikt door
op eigen kracht)




hier een berg bloemen, kogelgaten rond de crypte
waar de wraak om Heydrich werd voltrokken
de tondel die de vlam ontstak voor Hus en Palach
liet Stalin tranen op die kaalslag van beton?
welnee, dictators huilen niet
genade voor noch na hun dood



 

luister hier: explosion of silence

nu zingt een partituur van rollende sirenen
streef naar je orgelpunt, jij avantgarde!
legertje visionairen, de orde smaakt je niet
dit volk schildert en houwt façades
legt mozaïeken van kasseitjes, lichte stoepen
paleizen rijzen uit de Moldau's vruchtbaar land
wordt er een brug gebouwd die alles overspant?
het oude zwamvlok spint een nieuwe vlucht

© jindoni
7 juli 2011

Dieweg 10 oktober

nog eenmaal komen zij buiten en dit is de dag
geen afspraak is eraan voorafgegaan
willekeurig zoals zij verdwenen in een
vorige eeuw zonder taal noch teken
de orgels hebben sindsdien gezwegen
bazuin noch trompet heeft hen gewekt

wat deed ze hiertoe besluiten deze dag in de herfst
was het de lage zon die over de heuvel gleed
het stervend geluid van auto's ver weg
de klik van het slot in de ijzeren poort
met het bord fotograferen verboden
geen honden en neem geen aandenken mee
violet en felroze bloemen op kruis of krans
van gebroken porselein zou nostalgisch zijn
op de schoorsteenmantel mooier dan as

geluidloos bestegen zij de verbrokkelde
treden en glimlachen tegen het licht
de dames strijken hun kleren glad
de heren betasten de krul van hun snor en
kinderen pas kort uit de wieg wrijven hun ogen uit
bleke gezichten met heldere blik kijken streng
of olijk sluw of dom het spreken verleerd
lijken ouwelijk maar nog niet oud

zo wandelen zij bezadigd in de schaduw
tussen de graven en niemand die stoort
de burgemeester en welgedane notabelen
een opperrabijn met dochters één ongetrouwd
zij allen zijn verre familie terug in de tijd
zij gaan in vrede maar kennen elkaar
niet meer want het is zo lang geleden

© jindoni
11 oktober 2010

gepubliceerd op Hernehim.nl 23-10-2010:
Hernehim, thema oktober 2010: stilte, verstilling