we zijn uit onze brandende huizen gevlucht
langs kronkelweggetjes door het woud
achter iedere bocht loeren adders, teken en
demonen, nare protozoën met uitpuilende ogen
voetangels en schietgeweren staan op scherp
onze huid gekrast van het vele katten geselen
komen we eindelijk weer tot rust
er is niet veel nodig: vier muren, een dak
en vensters aan alle zijden, die het lenige
hout tot stijlvolle schermen versnijden
de grote ruimte is stil, om ons heen beweegt niets
de zitkussens leeg en niemand nog daar
muizen en konijnen zijn aan onze breinen ontglipt
alleen het gewicht van warme adem
blijft zweven in het middaglicht
herinneringen piepen als kindersnoetjes om elke hoek
klamp je niet vast, want alles gaat voorbij - gooi
de trossen los en nostalgie drijft achterwaarts de vijver af
geen bedrieglijke spiegeling meer in de lucht
en zie, het groen van nu is mooier dan ooit geweest!
© jindoni
8 mei 2010
