Tot de samoerai Kikuchi in de sneeuw

wit zilver is de tuin bedekt
hij vindt de koude waardigheid
die in zijn beenderen dringt
in ontzag zonder woord of dank
houdt hij zich staande
hoe geraakt hij op de weg
van volmaakte sereniteit

....................................	de oude met het duivelsgezicht
	vreemde met gebroken tanden
	is trots de zee overgestoken
	bezocht tienduizend plaatsen
	en waar geen wind was
	joeg hij golven op

de sneeuw van shorin is rood gekleurd
eenvoudig de gedachte
dat de geest mee mag sterven
onvatbaar tracht hem niet te vangen
grijp de wijde hemel aan
want strijd en wanhoop
zijn tevergeefs

..................................	vrij valt het universum
	in minieme deeltjes uiteen
	vrede doet haar intrede
	een dorre tak opent een bloem
	uit de lente voor de prehistorie

in het paleis van kristal
is het gordijn opgehaald
koud en diep zit hij
in de tintelende klaarte
een brandende middagzon in de nacht
de vorm van oude tijden is leeg

.................................	op de gladgeschuurde aarde
	rijst blank ivoor
	uit het merg van een haar
	schiep hij bergen en rivieren
	verbrijzelde de lege hemel
	in één klap
	een regen van sneeuwbloemen

© jindoni
8 december 2010

* Bodhidharma en de vrede van de geest
  naar Meester Daichi (14e eeuw) en commentatoren

Advent

de dagen gaan open en dicht
een kleine kring - rond de
noordwijk wordt warmte gezocht
kille uithoek van het halfrond

wij gaan weer eens ter kerke
ons gebrandschilderd vergapen
aan barokke altaren waarachter
woede van goden zich niet vermurwen
laat door ondermaats theater
vluchten maar de verdures in

want onverdroten wordt gif gebrouwd
en uitgegoten als vaders DDT
's zomers in de vlieggaten van
wespen generaties van
niet af te breken haten

de bron is helder, enkel zij-
rivieren zijn besmet  zieke
zielen gekiemd op ziltig land
met dagelijks bitter drinken

wij blijven hopen schuiven
dichter in godshuizen en kroegen
reikend naar de warme hand
met een punt van zoete koek
ons voorgespiegeld door
verlopen sint of kerstekind
in een blind verleden

pasmunt voor wat vrede

© jindoni
30 november 2010

* cursief: citaat uit de Sandokai, 8e eeuw

Tussen steen

© jindoni
21 november 2010

*klik op de afbeelding om te vergroten

Onderkomen

© jindoni
17 november 2010

*klik op de afbeelding om te vergroten

Herfstmoment

nooit was een morgen zo stil
en het licht zo klaar
de wereld bont en kleurrijk als
geen zomer in het zuiden

een enkel buitelend blad
landt schrijlings op een tak
en één spint als een tol
aan een onzichtbaar draadje

o schittering
de lage zon verblindt me
zacht - dit is geluk
ik hoef niet naar Patmos te gaan

© jindoni
31 oktober 2009

In de Sagrada

ze noemen het een tempel maar
het blijkt een bouwterrein
met een geraas van jewelste klopt en
krijst het hart van de miljoenenstad
wij vreemden schuiven rijengewijs
voort onder een woud van zuilen

zijn ribben, pezen en kleppen hangen bloot
hyperbolisch in blank grijs en zachtrood
hier beroeren onze ogen levend vlees
terwijl glazige bollen van boven
conisch naar ons loeren
bespannen met een ijzeren web
facetten van vliegen in een net

in dit precieuze gezeefde licht
wordt met woeste vlijt gebouwd
sinds pauselijkheden de wereld bereizen
blijkt ook een oude gewijde
zegenrijk onderweg naar hier

wij treffen het slecht want zelfs
de hemelvaart wordt ons ontzegd
onderhevig als we zijn aan duizelingen
zeeziekte hoogtevrees en zwaktebod
ook ouderdom moet zich onthouden

wij kunnen enkel langere tijd stil
houden onder gaudi's hoge bogen
in onze adem merken hoe mettertijd
het snerpende slijpen van schijven wijkt
voor de serene geur van steen

© jindoni
3 november 2010

Najaarsblues

nu is de tijd gekomen
om weer los te laten
geneugten en betovering
gaan obligaat voorbij

de hemel dauwt weemoed
en wolken niezelen pijn
de kilte sluipt naar binnen
met de spinnen
de morgen ongewis

eens werden onze zielen
naar elkaar gedreven
ongewild toevallig deinend
op de golven van het leven

verwondering herkenning
inspiratie fascinatie
magie van woorden
zonder beeltenis of toon

nu blijft de leegte
welwillend en stil
afstand onoverbrugbaar
door inherente wet

is als de kou
in je leden kruipt
een waakvlammetje genoeg
of moet je opnieuw gaan graven
naar 't innerlijke licht?

© jindoni
22 oktober 2009

Casa Batlló Barcelona

wij stonden op straat en zagen

verwonderd de blauwgroene bellen

ze stegen tegen de gevel omhoog

geribde gebrilde vissenogen

staarden ons vredig aan

daarbinnen vonden we het hol van

de vos, de aarden burcht waar

vanouds de das bivakkeerde

zijn wanden in oker en

roze gekrakeleerd

met in het midden de schacht

klaar wemelend water

dat steeds weer verblauwend

rees, vergrijzend daalde

vibreerde in lucht en licht

 

en boven de hoofden slingerde zich

de draak met kobaltblauwe schubben

hij strekte zijn klauwen ten hemel

tot het hoogste punt een kruis

of was het een ster

hier leefde de geest van het huis die

zich koelend over de mensen welfde

de ruis der getijden dempte, hen

omarmde als een schuiloord

voor de ontstuimige zon  

 

© jindoni

31 oktober 2010