Schuim van koper

wieling

2012-01-19T13:01:00.023+01:00

wij werden niet geboren
hoe licht is het vergaan
water wolken vloeien uit
een fictie van bestaan

de vrouw staat laaiend overeind
haar gloed dooft ijlings uit
koel klinkt de avondlucht
het draaiend reuzenrad in goud en glitter
kinderen die lachen in de nacht

en zonder zien ervaren nu
hoe dit op gruis gebouwde huis
weer wegzinkt in de stroom

© jindoni
19 januari 2012

Naar aanleiding van gedichtendag 2012

Warme jaarwende (een Hals gedicht)

2012-01-05T14:32:00.011+01:00

In 't putteke van de winter staan de rozen groen
en kruipen puiten padden buiten uit het bad
De wind een zomerstorm, de vogels: hey
wij hebben niets te sprokkelen, geen dorst
want kruiwagen en waterton stromen over
Het vet is van de soep - een mergpijp of
een zijdje zwoerd? wat vegetarische
foie gras? Ze vliegen lachend weg

Helaas dat zoutstrooiplan met grove korrel
voor de basiscirculatie (ook kerkhoven aan bod)
en giet geen glijbaan op de stoep, er is een megatent
want kijk, ik schaats! met pinguïns in het ijspaleis
en zuipen in de kerstkroeg tijdens 't schrapen van het ijs
Frituur, gul zijn uw frieten - een pralien? een stylo? twee?
maar: ligt de roes op de loer, denk aan veilig vervoer
vermaant 't stad, speel zeker, hoed je voor de nepagent
Geen rattenvanger meer gewenst die duurzaam kindjes hoedt?
Clown Popi klaart de klus op stelten, nee niet op glad ijs
te vroeg voor de fanfare, dus knusse après-skimuziek

Weldra tweehonderd jaren Adrien François Servais
die met zijn cello in Carraramarmer van Godebski
Zijn villa kijkt zo treurig in ons tuintje, zoekt haar verloren
park, en voor haar ogen werd een bel-etage weggeprakt
geen renovatie nee - de tijd geeft tand noch teken prijs
Hier is cultuur: zoek duivels draken wildemannen
spuwers voor het uur sculptuur, en dan de reuzen nog!
Na Vaantjesboer viert Parapluke volgend jaar zijn doop
kapellekes en carnaval – kortom: er is nog hoop

© jindoni
4 januari 2012

telefoongesprek

2012-01-03T10:53:00.006+01:00

mijn zoon spreekt uit de laptop
zijn gezicht bleek door de winterzon
hoog boven de daken
hier is ruimte zat

Baltimore beneden is zwart
slobberjongen met het kruis
tussen de benen
de poes vrijt je op
ze plast in de douche
is bang op de gang

and all day my phone ringing
bling bling bling
can see my earring from
a mile bling bling

hard times in the city
fietsen is gevaarlijk
kabels bungelen over de straten
miserabel substraat
laat alle hoop varen
een ontstoken appendix
niet af te stoten

en ik, ik ben luchtziek
kan niet vliegen
wat moet ik als mijn kleinkind
in Amerika wordt geboren?

© jindoni
2 januari 2012

grieven tot het graf

2011-12-18T15:56:00.000+01:00

laat je tasmaanse
duivels los, jij ouwe
ja die met zijn verkankerde tong
zijn builen drukken ogen
en tanden van hun plaats
endemisch is de haat
een beet van de varaan
vergif in onze bloedbaan

je zwarte gal, bah drink ik
al niet meer, lik ook je tranen
niet in deze fluïde wereld
hier zwalkt een menigte
botst met de stroom
haar maag draait een
tornado, hunkert duizelig
naar vaste grond

jouw wesp zij teistert nog
de laatste hete dagen
een kromme vinger wijst
de klaploper zijn klapstoel
geen zondag meer, de
zondaar naar de hel

de hemel zul jij wel
niet zien, misschien
je vader kermend
in een vager vuur

wij allemaal de hel? welnee
daar zijn we al geweest

wij zwijgen, elk
reist in zijn eigen trein
minuten denderen
nu daagt de dodenstad

© jindoni
6 oktober 2011

De weg naar Panormos

2011-09-24T17:59:00.000+02:00

de mens
een zwerver
trekt 's ochtends op sandalen
langs de hete lege weg
een pelgrim zonder jakobsschelp
maar toch - de Heer
zal u bewaren

kapelletjes als staties
vastgeroest en zwart beroet
wat munten naast een dronken pit
die drijft in groene olie
en vol geschonken plastic flesjes
voor het oog der Vrouwe
de icoon - het icoon

hij stijgt omhoog de sferen in
omgeurd door den en venkel
hij met zijn hoed met brede rand
een stok tegen de honden -
laat ze blaffen

de slinger haalt hem weer
beneden de weg bezaaid
met geitenkeutels rijpe
vijgen en tot slot: hoe
rijkelijk de zee

thalassa, thalassa
ach kon je maar een duik
je ruikt er vis de katten nee
ze zijn niet meer zo mager
parakaló men schenkt je
marmelade een glas
water en tomaten
efcharisto!

© jindoni
14 september 2011

De treurnis van de dichter

2011-09-21T20:18:00.004+02:00

dichter
je droomt je een zwaan
vergeten is de rat
als 's avonds een warme wind
zich strekt over de baai

de pelikaan
een witte maan
die op de rimpels drijft
tot de rat toebijt
de waterspiegel splijt

een motor brult
tegen de bergwand aan
geen mens kijkt op

alleen de kalkoen
in de olijfboomgaard
uit eerste slaap gewekt
heft - even - zijn kop

ach dichter
zo onaangedaan
verrekt de schijn
terwijl de lege maan
onstuitbaar verder trekt

© jindoni
13 september 2011

bij het gedicht: “Racine lässt sein Waffen ändern” van Günther Grass

De oude narcist

2011-08-25T17:07:00.007+02:00

hij speelt met jonge meisjes
in zijn landerige hoofd
die op de dakrand staan, hysterisch roepend
prevelt verliefd zijn naam

een lauwerkrans van lichtjes siert hem
in de spiegel, de glans van glas
en bloemen in zijn ogen
die koel zijn als metaal

briljant en niet gesteld op twijfel
heeft hij zijn ziel verwend
is mateloos kind gebleven
verbeelding het cement van zijn brokkelige ik
pimpt zich met schijn en ideëel
verteert, heeft niets te geven

poor lonesome cowboy 's avonds
op een barkruk, rookt pedant
hij staart een blondje na, zij zoekt een ander
wie kent de diepste wens van vrouwen
hij die zoveel van hen het beste bood
nog dromen ze, zegt hij - het zijn geen fijne dromen

de jaren werden zuur, dan bitter
hij kankert, zet zichzelf te kijk
verschiet zijn pijlen in de lucht
vanuit een luizig kamertje
zijn enige en beste vriend, genaamd PC
een schare virtuele fans, tuk op zijn rariteit
de solitaire wesp: recept voor heisa en schandaal

helaas, je schrikt als je hem ziet
met zijn decorum van geslagen hond
beducht voor priemen die hem prikken
doet hij de deur niet open
zelfs als er niemand belt, nog naar hem vraagt

hij sluit het scherm, geen kreet
weerkaatst in de woestijn waar
tamme dieren zwijgen
hij heeft hen lief, zij zeggen niets terug

te goedig en naïef en wreed misbruikt,
ze vliegen af en aan, de vogels van de haat
in deze hel, de ondergrondse

de trein flitst heen, hij mist hem telkens weer
waar blijft het tijdeloos geluk
belangeloze liefde, alleen voor hem
niet weggelegd – waarom?

en wacht halsstarrig tot zij hem
te beurt zal vallen, de toverfee
die alles geeft en zelf geen wensen heeft
abrupt uit de blauwe hemel
in zijn schoot

© jindoni
25 augustus 2011

De wereld om haar as

2011-07-23T21:33:00.015+02:00

Losjes, losjes, losjes
vliegen doen de klosjes
kinderen wikkelen zwaaien
spindelen als spoeltjes

van de ene kant
naar de andere kant
van de ene kant
naar de andere kant

jij speelt de rode eekhoorn
een trapezemeisje
in het circus

komt er iemand vragen
wie zal dat kantje dragen?
het liefste kind, het koningskind
het liefste kind van 't land

o, Helena!

vermetel eekhoorntje
zo sterk, zo fel
die sprong
kunnen wij niet meer volgen

sequoia's leven duizend jaar
muggen dansen over het moeras
water stroomt en wolken jagen
jij koestert meren
in de plooien van je kleed
en stilte
je slotakkoord

o, Helena
wie ist das leben
doch so schön!

ach, Helena
wij rijden door de nacht
de leegte golft naar onbestemde verten
daar zwijgt je heldere stem
in onze kleine uurtjes
kraait de haan

behold, and see
if there be any sorrow
like unto this sorrow...

je bent koud geworden
Helena

ach, Helena...

Praag, juni 2011

2011-07-07T18:48:00.012+02:00

als een tros zwammen uit de bodem van de stad
de klei met pijn gedrenkt, geleden en verleden
twaalfduizend zerken in het oog van rabbi Löw
zijn zegen voor de doden twaalf lagen hoog

stilte
stilte
stilte

woekeren draden ondergronds, hebben zij daar
de kiem bewaard, bewaakt van goed en kwaad?
zie zevenenzeventig duizend namen in Pinchas' wand gegrift
de kleur van jullie tekeningen, kinderen uit Terezín
in dit beoogd museum voor een uitgestorven ras

sst...

sssttil...

sssttilte...

hoor! deze zomermaand trekt stilte door de stad
fluisteren duizend mensen, ruisen wensen
gehoor en geest, visies, toekomstmuziek
de reuk van kelders na een regenbui vervluchtigt
de lucht vlindert van zilver, geurt van linden

ws... wss... wwsss... wwsss... wwwssss...

frs... ffrss... ffrrsss... fffrrssss... fffrrrssss...

daartussen circuleert gezapig eigentijds verkeer
hoog op een reuzenpiëdestal knarsetandt de tijd
jij man van staal met je proleten-
rij die wachtte op de slager
weldra werd je graniet vergruizeld
de resten weggezuiverd voor een
consequente metronoom

(geen godsgericht of immanent gerecht beschikt
slechts oorzaak en gevolg tikt door
op eigen kracht)

hier een berg bloemen, kogelgaten rond de crypte
waar de wraak om Heydrich werd voltrokken
de tondel die de vlam ontstak voor Hus en Palach
liet Stalin tranen op die kaalslag van beton?
welnee, dictators huilen niet
genade voor noch na hun dood

luister hier: explosion of silence

nu zingt een partituur van rollende sirenen
streef naar je orgelpunt, jij avantgarde!
legertje visionairen, de orde smaakt je niet
dit volk schildert en houwt façades
legt mozaïeken van kasseitjes, lichte stoepen
paleizen rijzen uit de Moldau's vruchtbaar land
wordt er een brug gebouwd die alles overspant?
het oude zwamvlok spint een nieuwe vlucht

© jindoni
7 juli 2011

Turicum II

2011-06-29T09:48:00.000+02:00

Op een gure maandag in april
voorspelt een brandende sneeuwpop
hoog boven de wei
de zomerkwaliteit
terwijl de gildenbroeders uit hun villa's aan de goudkust
naargeestig staren op bebloemde wagens
hun aftands burgerlijke glans etaleren
rond de blonde voorzitster der behoudsgezinden
die luistert naar de naam Fuhrer

En plots in de hele stad op elke vrije plek
rinkelen en blinken wit de terrasjes
flaneren koppeltjes heen en weer
en rennen kinderen op de weidse promenade
aan het meer, braadworst etend
met zwartgeblakerd boerenbrood

Bij zeldzaam heldere lucht
werpt het besneeuwde hooggebergte
een snelle blik op het af en aan van rondvaartboten
genoemd naar de huisberg van de stedeling
naar de keten die de westenwind trotseert
naar de platte heuvel die pannensteel heet
Zij varen statig van haven naar bad
van tramhalte naar treinstation
tussen meerkoeten die handig laveren
en om broodkruimels concurreren
met een aandringend leger jonge zwanen
terwijl een stukje uit de kust
futen zonder spoor verdwijnen
in de onpeilbare diepten
van de gletsjerzee

Hier kwamen uit het lieflijk glooiende achterland
lange rijen mensen over de steile pas
door het woud de heuvelrug afzakken
naar de spinnerijen in het dal

Nu in het najaar warme
gepofte kastanjes uit een stalletje
naast de verlaten afgesloten stranden
waar 's winters de sinistere blik waart
van een rij aalscholvers op de pier

Als 's zaterdagnamiddags de winkels tijdig sluiten
lang voor om zeven uur de klokken van de stad
eendrachtig luiden voor het huiselijk maal
verzink ik in de stille leegte van de avond
op mijn kamertje met mezelf alleen
Het galmend zingen van die vele
klokken in de schemering
ik zal ze blijvend missen

© jindoni
10 november 2009

o schöne zeit, o abendstunde

2011-05-22T10:33:00.003+02:00

wanneer het 's avonds koeler wordt
waar zijn de meisjes heengewiekt
op engelenverenvleugels
zij slapen op de akker
tussen bloemen zijn zij thuis
hun haren zijn verstoven in de wind

maar na zo lange tijd
hoor je diep in de nacht
opnieuw die lach
zie je dat wonderlijke meisje
op een lichtend scherm

ooit door de maalstroom opgeslokt
en voor je 't weet weer
opgedoken
nog mooier nu
en onbezorgd

want kijk
zo is het
ach

er zullen altijd
meisjes zijn

© jindoni
14 mei 2011
Meisjes IV

III en IV: voor mijn nichtjes, voor Pauline

Het dwalen van de lente

2011-05-17T11:53:00.004+02:00

...
de zon terug op het nog schrale gras
daar speelt een tenger meisje met haar broers
zij lacht met gaatjes tussen wisselende tanden
steekt madeliefjes in het haar en
maakt haar knietjes vuil
...
zij huilt nu
moeder kamt
en voelt een buil

...........................................	er zat een rat
	die knaagde
	onder het schedeldak

de lente houdt haar defilé
ook al verwacht je het niet meer
en ook de meisjes
fladderen telkens weer
onder de oude ceder fleurt
een rode roos
en op het water drijft de ijle fee
onder haar zomerhoed met lange witte linten
en droomt te broos om
waar te zijn

.......................................	want in haar hinderlaag
	woelde de rat

de roos zij trouwde
met een petje
ergens boven amsterdam
en toen de zomer uit het zuiden kwam
hergroeiden haren dik en blond
gloeide een blos
en stond zij bloeiend
met haar baby in de armen

................................	maar de rat
	hij knaagde en vrat
	tot de ader knapte

	lachen en praten
	stokte toen
	de kring van synapsen brak

zij dollen aan de hemelkoepel
hollen door het luchtgewelf
met vreedzame dieren
violen en lieren
vogels en vissen met
blauwgroene schijn
...
en in de huizen branden kaarsen
waken licht en bloemen
en over 't water komt hun verre stem

O krancke troost! wat baat
de groene en gouden lover?
Die staatsie gaat haast over (Vondel)

© jindoni
16 mei 2011
Meisjes III

ubi sunt – waer bestu bleven?

2011-05-15T18:15:00.007+02:00

Foto: trois petites filles (J.-L. Hubert, 2004)

rijdt met raven over het land
de naamloze met schijngezicht
pikt meisjes wit en zwart van schil
te zuchtig is zijn lust te fel
't gekras in glanzende kastanjes
't scharrelen in vlas en stro

een flamboyante lady
spelend met haar zoete leven
en haar troetelpoppemie
zou lijden als de beesten
door woekerwerk in
schors en merg

na 't vluchten uit zijn wrede
wereld is een kleine deerne
lang en lijdzaam weggeteerd

een ander zoog de worm van binnen
tot het barstte stroomde rood
doch eerder al bezweken er
twee zusjes in de moederschoot

zijn woede schond en smoorde
twee kleine meisjes in de goot
een hart verstrikt in strakke netten
brak en hongerde zich dood

vastgeklemd de stem gedempt
gestikt vertrok semira
vastgeklonken in de modder
en gezonken omayra
oulematou stukgeschoten
met een kleine blonde maan

drieste wet niet in te schatten
spinsels webben onontward
hoe doorleefden wij de waan

meisjes lukraak van de straat
geplukt ogen leeg
niet te bezielen door
een grief of elegie
wiegen wij in poëzie

© jindoni
14 mei 2011
Meisjes II

Rozemarijntjesdans

2011-05-05T16:38:00.016+02:00

rozemarijntje
rose madeleintje
of was het marjoleintje
marie anne of margot

broertje heette constantijntje
pff dat is een stom gedicht zegt
aardje want wie wenst nu
dood te zijn als saartje?

sara sarasvati
kwam simultaan met laksmi
op de eerste meienacht
na rozenblos en appelgeur
vond zij een eglantier
met stekeltjes en botteltjes
waartoe verbeidt zij hier?

ronde reitje op de wijze
van een stille polonaise
twintig in de rij
dertig in de rozenkrans
veertig in de meisjesdans
trappelend op het manna van
de sneeuwvlokkenboom

wanneer de tuinmuur zich
met gele sterren tooit
komt elle januarikind
verblijdt de tijd met ijs-
witte camelliarozen

want alle meisjes die gaan
knielen gaan alle meisjes
die gaan knielen gaan

© jindoni
5 mei 2011
Meisjes I

Een speelnoot vlocht, toen 't anders niet moght zijn
een krans van roosmarijn (Vondel)

Grootmoe

2011-04-18T10:34:00.001+02:00

groot als een licht
gebogen kaars
zo kende ik je
met dat weerloze boeket
van meiklokjes

het leed zorgvuldig opgevouwen
tussen gestreken lakens
getemperd door lavendel
beheerste je oude verhalen
lezend de lengte van de nachten

woorden fijn verstrooid in stiltes
het enigma van een glimlach
al splijten scherven in je buik
alleen een floers over een
voorhoofd van grijze steen

en na de glans van dwarrelend stof
en bloeiend zevenblad
de tinteling van champagne nog op de tong
zocht je je witte doodsbloes in de koffer
vervloeiden ogen in het golvende moiré

© jindoni
17 april 2011

Percussie

2011-04-03T15:42:00.010+02:00

Klankbeeld (neem je tijd, vergeet het applaus)

een mosgroen poeltje in het woud
daar ving het kloppen aan
een kiem onder het oppervlak
waar in de stilte
de specht zijn holte hakt

een sperwer stoot zijn prooi
de puls gaat verder
hupt hoppelpasjes
slaat op hol
vaart uit de bocht
een verloren hart

hoor het tikken ruisen overal
zie het ritmisch rimpelen
en hoe het golft en tokt
in een ongebroken tac-
tus - tok tik tak ...

de beek intussen
glijdt gelijkstroom voort
onder beuken dreunt de spanning
geeft zijn sporen aan
rennende reeën

gelaten bonzen aders op de poortkamer
het sein van zwakke lading
die zwelt en krimpt met de adem

nog vaag een slag slaat
dan scherp
hapert
tot het lillend
samenklapt

© jindoni
3 april 2011

Jonge man in witte nis

2011-03-20T13:52:00.016+01:00

als tenger kind uit de hemel gevallen
ingeëtst met levensangst

zijn trek over die smalle kam
waar troosttonen lokken
en wanhoop zuigt
naar de rust van diepe wouden

innerlijk prikken duizend distels
zijn hevig streven een wanklank
in een wrede wereld

hij schuurt is ongerieflijk
roept wakker schreeuwt hun nood
in de eeuw van haat en dood
geesten zwepen alom
klieven en keren zich om

* * *

in het duister van de belegerde stad
de naïeve vrijheid van het scheppen bewaard
een eiland in de hetze met
de schoonheid van geluidloze akkoorden

zijn nieuwtonendom heet brokkelig en saai
vrezen zij nog steeds de duivelse tritonus
van reine kwart tot bevrijde drieklank?

uitputtend zwemt hij aan de rand
stevent met taaie slagen
naar het midden - zijn doel
maakt tegen springtij geen kans

* * *

schrik heeft een opus uitgezweet
een woedend clavecimbel
tegen de monumentale pijpen
van de totale staat - het rijk
vanuit de hoogte bestookt

geliefde vernielde orgels
gieren door zijn hoofd
hij kan niet meer

* * *

na ijle a capella stemmen
galmt nu de leegte
de gaskraan open
de angst verstikt

hoe hecht een oeuvre
van zesendertig jaren
in het teken van vrees

nog zingen jonge knapen:
zij zijn in vrede

“Want onze strijd is niet gericht tegen vlees en bloed, maar tegen de heerschappijen, de machten, de wereldheersers van de duisternis en de geesten van het kwaad in de hemelsferen” (Ef. 6,12)

“Hun afscheid wordt als onheil gerekend en hun heengaan als verderf,
maar zij zijn in vrede” (Wijsh. 3, 1-3)

“Het probleem van zijn aanstelling is inmiddels opgelost, daar Distler zelfmoord gepleegd heeft. Het gerucht gaat dat hij niet opgewassen was tegen het conflict tussen zijn christelijk-confessionele instelling en de van hem geëiste bekering tot het nationaalsocialisme. Heil Hitler!”

© jindoni
19 maart 2011

Beluister Hugo Distler :

Wie der Hirsch schreiet nach frischem Wasser, so schreiet, Gott, meine Seele zu dir. Meine Seele dürstet nach Gott, nach dem lebendigen Gott. Wann werde ich dahin kommen, dass ich Gottes Angesicht schaue?

Turicum I

2011-03-14T13:57:00.003+01:00

Schone stede zonder smet
Vroeg in de ochtend een invasie
die haar straten oorverdovend afschuimt
het regiment poetsmachines

Net en braaf, rijk en kil, arrogant en boers is deze stad
bevolkt door etalagepoppen die halsstarrig
voor zich uitkijken, naadloos
uit hun luxueuze appartementen gestuwd
zittend in zingende blauwe trams
die kurven draaien op het paradeplein
met in de ondergrond een onontgonnen mijn
van goudstaven

Als een houten schrijn drijft in de rivier
het elegante vrouwenbad uit een eerdere tijd
waarlangs de patroonheiligen Felix en Regula
snel als lage sloepen op de stroming glijden
door vlotte homojongens bemand
Dit water 's zomers het decor
van een zwemmarathon voor het hele gezin
en in de kersttijd kindercircus
op het eilandje

In de straatjes van het nederdorp
op een boogscheut van Beate Uhse
versperren twee society-dames
mij achteloos de imposante poort
van de predikerskerk - hevig zoenend

En in het steegje vind je stevig aan de ketting
een gratis te bedienen voetpomp voor je fiets
maar op vroege lichte zomeravonden
gaan alle deuren drievoudig op slot
met binnen stille scheldpartijen
op aanplakbriefjes bij het toilet
tegen al wie naast de pot pist
of het nest bevuilen durft
Bevolking beroemd voor haar burenruzies
om een in de waskeuken in de kelder
losbandig achtergelaten sok

Maar in obscure bars laten machtige mannen
zich als honden jankend afzwepen
door graatmagere meisjes in leder
met doorstoken aders
terwijl overjaarse junkies op de pleinen
verongelijkt naar een paar munten jengelen
om later met verwoeste levers
stil te creperen achter anonieme gevels
Sinds het park werd schoongeveegd
de wijk en buurt gefatsoeneerd
lichten de straten blauw

Desondanks blijft je herinnering haken
en kleeft in mijn kleren mijn huid
Little big city aan de Zurichsee
hoe wek je zo heimelijk in mij nog dit wee?

© jindoni
10 november 2009

Zonnewind

2011-02-27T20:31:00.005+01:00

alsmaar wordt met bijltjes gehakt
uitgebeend met lancet en scalpel
spaanders en vezels vliegen in het rond
verstuiven onder de meedogenloze
magnetische zonnegolven
en sterren die elkaar
licht noch ogen gunnen

er wordt in modder gewenteld
de particuliere drek
vlijtig rondgespoten
eenieder tracht zich te redden
leven geest en vege lijf

ik zet me op de ruige vlakte
waar ik op eigen ademkracht
zacht en suizend uitwaaien kan
liever dan met wrakke knieën
over scherpe spitsen te lopen

raak vergeten in de leegte
waar het kleed mij liefdevol omhult
ik kan er kou en hitte worden
mij vermeien
in de smaak van hete thee
endemische en vreemde pepers vreten
men zegt zij koelen de inwendige mens
verassen weerbarstige virusnesten

straks na het snoeien ga ik weer
vertrouwde piepers planten
delf lauwe kuiltjes
trek rechte voren

© jindoni
27 februari 2011

De vlucht

2011-02-25T13:29:00.002+01:00

een dag in februari op het open veld
somber als toen, er hing geen wonder
in de lucht - de buizerd scheert laag
over, komt gewillig op de hand
het torenvalkje grilliger landt
liever op het dak

haar omgaan is bedachtzaam, met
respect, zo kenden we haar niet
ze houdt hem soeverein in toom
een roodgeveerde indiaan met felle
blik en ongenaakbaar, zij lijkt
zeker van zichzelf

wij staan er wat onwennig bij
en weer is er die dag: de eerste
kreet, haar hikjes en geluidjes
het grijpen, veilig hechten als
een diertje - en voor je 't weet
zijn twintig jaar voorbij

© jindoni
12 mei 2010

voor Kune, na nog eens tien jaar

Halle 15 februari

2011-02-14T16:17:00.002+01:00

het huis is leeg, in de verte
een sirene - luttel berichtje
vanmorgen: niet te vergeten
man veilig op het werk
onwetend

op een boogscheut van hier
worden mensen ontzet in
angst, schroot en pijn
fijne vlokken dwarrelen
het landschap ligt
bedrieglijk stil

af en toe de telefoon
mailtjes verstuurd
ouders, kinderen gesust
weer jankt een alarm
onrustig flakkert
de kaars

merels pikken aan het vet
een tortel jaagt ze weg
geklapper van vleugels
de dreigende dood
wiekt voorbij

© jindoni
15 februari 2010

een ongemak

2011-02-10T16:12:00.008+01:00

het werd mij aangedaan
als een scherp gewet mes
mijn huid beroerd
door een erfwet bevlekt

telkens in de ban geslagen
van een vrouw die kinderen
verzamelde als bloemen
op een wijd gespreid kleed
zij groeien ins blaue hinein
tot haar versteende sterrenhemel
remmen hebben niet gewerkt
wrijving heeft
de atmosfeer besmet

door allen ben ik aangedaan
het meisje van twee kilo acht
vader in het dodenhuisje
ouders met kinderen in de nek
in volle vizier op een
plek genaamd Tahrir
de veelheid van tengere
tere wezens
hun dagen bros en breekbaar
vergankelijk gewas

zoals vandaag onder mijn schop
in de wintercompost
een slapende pad

die zat
ten enenmale
sie hat's mir angetan

(foto j.m.)

Winterneerslag

2011-01-30T15:18:00.008+01:00

is dit wat over is
van de stemmige nacht
het kind een wurmpje
zonder levenskracht
zijn vrede een spinsel
een schim

van dansende vlammen in glas
wervelrokken op wankele hakken
de gril van gezangen
vals en schril

nu lichten woorden op uit zwart
glimmende kasseien
een geribbelde goot
druppels springen als vonken
vuurstokjes spatten in 't rond

zij worden letterlijk
schrammen van leven
krabbels en schreven
de zucht van een kras in je hart

is dit het vraag je
een bemost gezicht
hier zie je de grijns van
een starende spiegel
het spectrum van grijzend haar

© jindoni
29 januari 2011

de vlakte de laatste dagen

2011-01-18T07:51:00.005+01:00

flappert het leer van tenten
kleren die ruiken naar oude aardappelen
hun bleke kiemen reikend naar de dag
licht versplinterd in geknetter
van ijzige lopen

schuim piept en kraakt onder
wolvenpoten
in de stilte na de knal
van een doofstomme jongen
soldaten schoten gaten in groepen
moeders
de meute uit op het verslinden
van kinderen

zingend werden zij omsingeld
in een rondedans die het land
terugbad in hun smalle handen

vingers wijzen naar de leegte
de koorts gevallen
vrolijk haast de slaap
van laatste bevroren dagen
een gevlekte eland zonder gewei
wordt niet meer gewekt
zijn foto's een jachttrofee

klappert de witte vlag
over de vlakte waart
de kwetsbaarheid van vaders

Wounded Knee, 29 december 1890

© jindoni
15 januari 2011

Zes stijlen

2011-01-16T15:44:00.012+01:00

Jia Gu Wen

Kerven in schildpadschaal en
krassen in beenderen
't orakel profeteert

Zhuan shu

Egale bogen
in brons gegoten
in steen gegraveerd

Li shu

Het toefje paardenhaar
zet eendenbekjes op een rij
de ambtenaar regeert

Kai shu

Een soepele bolle voet
danst de tango heen en weer
het kind laat sporen van inkt

Xing shu

Een ode aan de rode wand en
zwerm van duizend kwikstaarten
de soeverein signeert

Ciao shu

De kwast draait pirouettes op zijdepapier
en de wadi in de Gobi-woestijn
ligt kronkelend onder mijn hand

Het Lantingpaviljoen

2011-01-13T11:07:00.005+01:00

Tussen bergen en meer wolken en luchten
wind en regen sneeuw en maan
verzamelden zich bevriende geleerden
uit talloze dynastieën en rijken
en lieten vrolijk en bevlogen
bekers drijven op de rivier
die meanderde in de lentenacht
en hun geest beneveld door wijn bevrijd
werd tot dichten gedreven

In dit weids panorama zonder horizon of eind
greep Wang Xizhi als eerste het lenige penseel
en schreef het voorwoord van een mythisch werk
schatplicht van latere generaties
dat in de keizerlijke tombe verdween
al vijftien eeuwen verloren nergens
in de bodem van dit immens grote land

Hij schilderde een orchideeënverblijf
uitbreidend tot een eerwaardig paleis
met stille zalen vol juwelen
bezield kunstig en wijs
waar kostbare bloesems uit de wand ontspruiten
in trekken wild en vluchtig als gras
tussen brede bamboestrepen en
toeven blaadjes met fijne slippen
in schreven van rotsen klassieke stijl

De stroom intussen hij dijde uit
verbreedde zich en snelde voort
veroverde regionen en bedwong de zeeën
bracht honderd geslachten geletterden en klerken
voort die eeuwig verder kopieerden en
steeds opnieuw interpreteerden
monniken die onder de pijnboom mediteerden
en daarna de inktstaaf wreven op een steen
op lotusbladen hun indrukken kalligrafeerden
voor de vallende avondmist alles vervagen
verbannen zou naar een archaïsche tijd

Hier maalt Ma Yuan klaterend water
spattend schuim op golven en deining
kabbelend op dun rijstpapier
en een dochter van de hemel
die heerst over het middenrijk
bewijst met sensibele streken
van haar vrouwelijk penseel
hem eer

Dit ritmisch geschrift van een oud meester
in lijnen ijl als riet maar scherp van geest
wij zullen nooit weten is hij het geweest
die de jonge Dogen heeft geïnspireerd
tot zijn rol met universele regels
neergelegd in delicate tekens

En Zhu Da de wilde monnik
die zijn pij over de haag wierp
beschreef stil leven onconventioneel
Hij de bergman van de acht groten
wie sierlijkheid stierlijk verveelde
schiep vitaliteit en kracht in beelden

Nu in onze tijd
wordt de vergankelijkheid
van normen en schoonheid gesuggereerd
door karakters eindeloos op elkaar gereproduceerd
om tenslotte verfrommeld uiteen te vallen
in papieren ballen
in de lucht verstrooid

© jindoni
21 december 2009

Ter gelegenheid van Europalia China, het Orchideeënpaviljoen

Koudvuur

2011-01-06T20:53:00.002+01:00

in grijze lucht
geen kinderkreten
herinnering als hout
bleek afgesleten
het krijsen van ijzers
op de beek vergleden

rond de kachel in huis
een grimmig gegrol
dan stilte
tot de waterketel suist
in een geur van splinters
en kolengruis

bij valavond buiten
stampvoeten op de stoep
de intrede besmuikt
een klap met de klak
geen woord
geen geluid

in de oven hete stenen
voor het bed
en kille bloesems op de ruiten
harten doorkerfd van oude veten
en bittere strijd

niets is vergeten
alleen op ijs gelegd
in deze barre tijd

© jindoni
14 januari 2010

Rodenem

2010-12-15T15:02:00.019+01:00

met roerende have peuter en kat
arriveerden we in dit nest van
traag levende wezens
dat hogere pretenties dan voorstad had
een vestingtoren met zuiderzicht
bastion van de moedertaal

op dat middendaagse uur
waarop ooit een heiland bezweek
een meisje haar komst in
de sterren schreef

stond ieder meubel op zijn plaats
bakstenen huis aan de spoorweg
waar paarden het gras en
de geraniums trimden

voor het getingel van de ijsroomkar
nam muisje met aankomend
kroost de wijk

een notoire vrouw van de buurt
eens van plezier geweest
koos de berm met
warrig bloeiende bosrank
tussen het spoor en de vaart
voor haar sprong in de dood

decennia reeds schuifelen
steeds dezelfde doffe stervelingen
elke donderdag marktwaarts
slepen volle tassen naar huis

© jindoni
15 december 2010

Tot de samoerai Kikuchi in de sneeuw

2010-12-08T20:59:00.012+01:00

wit zilver is de tuin bedekt
hij vindt de koude waardigheid
die in zijn beenderen dringt
in ontzag zonder woord of dank
houdt hij zich staande
hoe geraakt hij op de weg
van volmaakte sereniteit

....................................	de oude met het duivelsgezicht
	vreemde met gebroken tanden
	is trots de zee overgestoken
	bezocht tienduizend plaatsen
	en waar geen wind was
	joeg hij golven op

de sneeuw van shorin is rood gekleurd
eenvoudig de gedachte
dat de geest mee mag sterven
onvatbaar tracht hem niet te vangen
grijp de wijde hemel aan
want strijd en wanhoop
zijn tevergeefs

..................................	vrij valt het universum
	in minieme deeltjes uiteen
	vrede doet haar intrede
	een dorre tak opent een bloem
	uit de lente voor de prehistorie

in het paleis van kristal
is het gordijn opgehaald
koud en diep zit hij
in de tintelende klaarte
een brandende middagzon in de nacht
de vorm van oude tijden is leeg

.................................	op de gladgeschuurde aarde
	rijst blank ivoor
	uit het merg van een haar
	schiep hij bergen en rivieren
	verbrijzelde de lege hemel
	in één klap
	een regen van sneeuwbloemen

Advent

2010-12-01T13:00:00.024+01:00

de dagen gaan open en dicht
een kleine kring - rond de
noordwijk wordt warmte gezocht
kille uithoek van het halfrond

wij gaan weer eens ter kerke
ons gebrandschilderd vergapen
aan barokke altaren waarachter
woede van goden zich niet vermurwen
laat door ondermaats theater
vluchten maar de verdures in

want onverdroten wordt gif gebrouwd
en uitgegoten als vaders DDT
's zomers in de vlieggaten van
wespen generaties van
niet af te breken haten

de bron is helder, enkel zij-
rivieren zijn besmet zieke
zielen gekiemd op ziltig land
met dagelijks bitter drinken

wij blijven hopen schuiven
dichter in godshuizen en kroegen
reikend naar de warme hand
met een punt van zoete koek
ons voorgespiegeld door
verlopen sint of kerstekind
in een blind verleden

pasmunt voor wat vrede

© jindoni
30 november 2010

* cursief: citaat uit de Sandokai, 8e eeuw

Tussen steen

2010-11-21T14:47:00.004+01:00

Onderkomen

2010-11-17T13:08:00.002+01:00

Herfstmoment

2010-11-15T12:31:00.004+01:00

nooit was een morgen zo stil
en het licht zo klaar
de wereld bont en kleurrijk als
geen zomer in het zuiden

een enkel buitelend blad
landt schrijlings op een tak
en één spint als een tol
aan een onzichtbaar draadje

o schittering
de lage zon verblindt me
zacht - dit is geluk
ik hoef niet naar Patmos te gaan

© jindoni
31 oktober 2009

In de Sagrada

2010-11-08T07:39:00.004+01:00

ze noemen het een tempel maar
het blijkt een bouwterrein
met een geraas van jewelste klopt en
krijst het hart van de miljoenenstad
wij vreemden schuiven rijengewijs
voort onder een woud van zuilen

zijn ribben, pezen en kleppen hangen bloot
hyperbolisch in blank grijs en zachtrood
hier beroeren onze ogen levend vlees
terwijl glazige bollen van boven
conisch naar ons loeren
bespannen met een ijzeren web
facetten van vliegen in een net

in dit precieuze gezeefde licht
wordt met woeste vlijt gebouwd
sinds pauselijkheden de wereld bereizen
blijkt ook een oude gewijde
zegenrijk onderweg naar hier

wij treffen het slecht want zelfs
de hemelvaart wordt ons ontzegd
onderhevig als we zijn aan duizelingen
zeeziekte hoogtevrees en zwaktebod
ook ouderdom moet zich onthouden

wij kunnen enkel langere tijd stil
houden onder gaudi's hoge bogen
in onze adem merken hoe mettertijd
het snerpende slijpen van schijven wijkt
voor de serene geur van steen

© jindoni
3 november 2010

Najaarsblues

2010-11-03T13:06:00.006+01:00

nu is de tijd gekomen
om weer los te laten
geneugten en betovering
gaan obligaat voorbij

de hemel dauwt weemoed
en wolken niezelen pijn
de kilte sluipt naar binnen
met de spinnen
de morgen ongewis

eens werden onze zielen
naar elkaar gedreven
ongewild toevallig deinend
op de golven van het leven

verwondering herkenning
inspiratie fascinatie
magie van woorden
zonder beeltenis of toon

nu blijft de leegte
welwillend en stil
afstand onoverbrugbaar
door inherente wet

is als de kou
in je leden kruipt
een waakvlammetje genoeg
of moet je opnieuw gaan graven
naar 't innerlijke licht?

© jindoni
22 oktober 2009

Casa Batlló Barcelona

2010-11-01T09:32:00.010+01:00

wij stonden op straat en zagen

verwonderd de blauwgroene bellen

ze stegen tegen de gevel omhoog

geribde gebrilde vissenogen

staarden ons vredig aan

daarbinnen vonden we het hol van

de vos, de aarden burcht waar

vanouds de das bivakkeerde

zijn wanden in oker en

roze gekrakeleerd

met in het midden de schacht

klaar wemelend water

dat steeds weer verblauwend

rees, vergrijzend daalde

vibreerde in lucht en licht

en boven de hoofden slingerde zich

de draak met kobaltblauwe schubben

hij strekte zijn klauwen ten hemel

tot het hoogste punt een kruis

of was het een ster

hier leefde de geest van het huis die

zich koelend over de mensen welfde

de ruis der getijden dempte, hen

omarmde als een schuiloord

voor de ontstuimige zon

31 oktober 2010

Grube Louise (1)

2010-10-31T09:28:00.002+01:00

mozaïek van stenen en kleuren
sponzig mos
met minuscule bekertjes
tussen rode wingerdblaren
een restje witte kant
van uitgeleefde sluier

gele waaiertjes voor het raam
welkend loof van een jong boompje
in laatste opflakkering
nieuwe blaadjes aan een duizendjarige boom
die ik voor mijn meester plantte
na zijn dood
de eenzame pruimenbloesem
op zijn knoestige stam
hoeveel kalpa's is hij ons voorgegaan?

dakpannen tot juweel gemaakt
ieder foutje tot kunst verheven
in rood en goud
waar ik ook kijk
spiegels in trompe l'oeil
en de grond golft onder mijn voeten
oude zennon
val niet op je gezicht!

© jindoni
7 oktober 2009

Het verraderlijke teken van onkwetsbaarheid

2010-10-20T15:52:00.025+02:00

de natuur schept fenomenen
die niemand kan verklaren
zwarte gaten ver buiten de horizon
die het menselijk oog ontgaan
wezens met een onstilbare honger
immense pensen nooit voldaan
langs smal benepen monden
met harten die hol resoneren: aandacht!
aandacht! en vervolgens hard terugslaan
want elke streling of genegenheid
geeft pijn in hun verlittekende vlees

nee scheiding moet er zijn revolte en strijd
vergeten en kille onrechtvaardigheid
verstorven holten in een web van leven
enkel te duiden door gewelddadig uiten
uit angst voor verstrikking in elkaar geklapt
onder de eigen zwaartekracht
gecomprimeerd tot een taaie kern
die bodemloos putten slaat breuken
en barsten in steen en weefsel
scheuren in zachte ruimte en tijd

duizelingwekkend snel roteren zij rond
zichzelf the point of no return voorbij
al wat zich dichterbij waagt wordt
in helse draaikolken gegrepen
gerekt tot het breekpunt opgeslokt
in de compacte waan van een ik
zijn dimensie oneindig klein maar
met een enorme singulariteit
waaraan geen menselijkheid ontglipt
geen glimp van licht ontwijkt

onbewogen dragers van leegte en haat
praten over scharlaken dromen
toekomstgeloof dat zij ontberen
en blanke verontwaardiging
die rechtvaardiging is enkel
pogen de gruwel te verbergen
die achter hun voorhoofd woont

© jindoni
20 oktober 2010

* "An diesem verräterischen Merkmal der Unverletzlichkeit
erkennt man ohne Mühe seine Majestät das Ich."
(Sigmund Freud)

't Nabloeien

2010-10-12T16:39:00.004+02:00

Midden in de rogge, gevolgd door eigen spoor
van geknakte halmen, let zij op de geelgerande wolk;
tante van midden veertig, die in de kist op zolder
foto's van het internaat en haar eigen gezicht vindt.

Haar nat naar achteren geplakt, 't hoofd verhit
Uitleg van dokter, onderzoek baarmoederslijmvlies
komen terug, zodra ze haar ogen sluit en huiver;
ook hier tussen golvend koren, waarin ze vlucht,

doorweekt van de dauw, schoenen onder de leem.
en rillend onder zon van 'n vrijwel onbewolkte dag.

© C.P. Vincentius
met dank voor de toestemming

www.cpvincentius.nl
elke dag een BLOTTOMOTTO

Dieweg 10 oktober

2010-10-11T13:46:00.022+02:00

nog eenmaal komen zij buiten en dit is de dag
geen afspraak is eraan voorafgegaan
willekeurig zoals zij verdwenen in een
vorige eeuw zonder taal noch teken
de orgels hebben sindsdien gezwegen
bazuin noch trompet heeft hen gewekt

wat deed ze hiertoe besluiten deze dag in de herfst
was het de lage zon die over de heuvel gleed
het stervend geluid van auto's ver weg
de klik van het slot in de ijzeren poort
met het bord fotograferen verboden
geen honden en neem geen aandenken mee
violet en felroze bloemen op kruis of krans
van gebroken porselein zou nostalgisch zijn
op de schoorsteenmantel mooier dan as

geluidloos bestegen zij de verbrokkelde
treden en glimlachen tegen het licht
de dames strijken hun kleren glad
de heren betasten de krul van hun snor en
kinderen pas kort uit de wieg wrijven hun ogen uit
bleke gezichten met heldere blik kijken streng
of olijk sluw of dom het spreken verleerd
lijken ouwelijk maar nog niet oud

zo wandelen zij bezadigd in de schaduw
tussen de graven en niemand die stoort
de burgemeester en welgedane notabelen
een opperrabijn met dochters één ongetrouwd
zij allen zijn verre familie terug in de tijd
zij gaan in vrede maar kennen elkaar
niet meer want het is zo lang geleden

© jindoni
11 oktober 2010

gepubliceerd op Hernehim.nl 23-10-2010:
Hernehim, thema oktober 2010: stilte, verstilling

Omnes una manet nox

2010-10-09T15:59:00.024+02:00

de nacht is zacht van aard
zijn woorden schaars
hypnos zingt flarden van klank
verwatert kleuren
bleekt smaak en geur

sijpelend onder de schors
lekken zekerheden als melk
smelt substantie grenzen weg
zwelt en wast tot gas

de ziel leviteert zij dwaalt
door portalen van amygdalen
stroomt de brug omhoog
wervelt en wentelt in nissen
zwenkt holle oogkassen uit

demonen aan het lijf gekluisterd
weerloos als een lam
de adem gekeeld
transformeert drift tot dromen
sereen geweld, van haat ontkleed
en woede die heelt

ten laatste is onschuld gebleken
zijn zij kinderen van de chaos
lege scheepjes rusteloos warend
zoekend naar een vaderhuis

© jindoni
9 oktober 2010

*dezelfde nacht wacht ons allen (Horatius)

Een tijdloze tijd

2010-10-04T13:54:00.012+02:00

omzwachteld met dekens
veilig geborgen
in de moederschoot
deint het denken vrij

......................................	de trein is Basel voorbij
	zijn chemiereuzen
	hun omheinde enclaves
	vliegtuigen op Mulhouse
	gestadig ronkt
	over eentonige sporen
	de Rijnvallei

het hoofd verdwaasd
adem schaars
geen moeten meer
in a space of flows
sluimert verdoofd
noch plaats noch tijd

......................................	'n late ooievaar in de wei
	gedender van tunnels
	door de Vogezen
	scheefhangend in een
	bocht van de Saar
	flitst een watermolen langszij

warm het bed
op de achtergrond
een herfstmotet
dauwt de hemel neder
regenen wolken recht
je denkt
zo is het maar net

......................................	lijdzaam staren
	ondergaat activiteit
	zonder verwachting onderweg
	kom je slapend aan

en 's ochtends
weer tevreden met
je rodebeertjesmok
drink je koffie
die te bitter is voor koorts

Citaat

2010-09-21T08:55:00.000+02:00

"Je moet altijd de chaos kunnen blijven ruiken
anders zie je het majesteitelijke van de ordening niet."

Karel N.L. Grazell over poëzie

met dank aan Hanneke Driever

Na de naaste dag

2010-09-20T07:29:00.007+02:00

morgen de reine herfst
de nacht heeft de nacht ingehaald
en de zon blijft verwonderd staan

grens- en mijlpalen zijn verdwenen
de lymfe die door onze leden stroomt
is als oude wijn geklaard

transparant de klank
van waterbellen
geruisloos als kristal

het licht sprokkelt restjes
zijne hoogheid nuttigt gul
het uitschot van vruchten

vandaag streelt rijpe warmte
onbaatzuchtig onze ogen
in de stilte tikt springzaad

© jindoni
18 september 2010

voor Ron Hoeks, 50 jaar

Gedichten op Krakatau

2010-09-17T10:19:00.011+02:00

Vandaag werden twee gedichten van mij gepubliceerd in het online tijdschrift Krakatau:

Leven gaat voort en
Langueur de vivre

Op 30 juli werden al gepubliceerd:

Rantsoeneer de koffie en
Van enkels en banden

Het gedicht Menselijk tableau stond op 21 juli op Verlaine schrijversmagazine

Schijn en zijn

2010-09-16T20:30:00.020+02:00

terwijl het onkruid van de morgen stil doorweekt
laat ik mijn blikken dwalen door het huis van zijn
daar ligt tussen gebroken eierschalen
alsnog een parel op een gulden blaadje
en plenty knikkers in een zilveren bokaal

onder de snippers van een oud geluksverhaal
waarin mijn hospita artisanale gnocchi maakte
secuur haar kleinste lepeltje hanteerde
drink ik gedachteloos mijn dolce latte
vergeet de velen die verzonken in het meer

ik draag bij ieder vonkje zon een rode sari
want zomer huist in 't hoofd van een geliefde
het oog wat rond hem draait de storm die ziet hij niet
ach bij de angsthaas kruipt een duivel in zijn nek
en argwaan reikt de spons met alsem en azijn

wat nieuw gewonnen is lijkt even weer volmaakt
een oude vrouw wordt venus en de man een griekse god
de kater toont hem later een medusa haar een sater
en zeg nou zelf hoe kun je van je ogen zeker zijn
voor wie geen voeling heeft helaas is alles schijn

© jindoni
16 september 2010

Dwaalgast

2010-09-11T08:24:00.014+02:00

het was weer eens een gedoe
plots gestommel in onze schouw
vast geen sint of hemelbode
wat zoekt zo'n duif of kraai in godsnaam
in een schoorsteenpijp

potdikkeme alweer de kachel demonteren
zwart beroet kwam hij te voorschijn
fladderde onwillig de kamer in

ga zitten zeiden wij
je moet toch even bekomen
neem genoegen met onze nederige woonst

gehavend streek hij zijn veren glad
drapeerde de slippen van zijn pitteleer
over onze beste zetel
en monsterde ons interieur
een tikkeltje laatdunkend naar het leek

het huis was kennelijk te oud
de bewoners te koud
soms viel er een druppel van het plafond
die schoorsteen was warmer zag je hem denken

we raakten aan zijn aanwezigheid gewend
hielden zelfs van zijn verbrande geur
tot hij op een dag boos de vleugels
uitsloeg en verdween

wij weten niet in welke spelonken hij leeft
ongenaakbaar boven de wereld
maar als wandelende jood
loopt hij 's nachts door onze dromen
en als wij wuiven kijkt hij niet meer op of scheef

het zal niet meer gebeuren met die schouw
de dakwerker heeft er een plaatje op gezet
maar bij nacht en ontij soms
wij kunnen het niet laten
blijft de deur een kiertje open

© jindoni
10 september 2010

de nevelen van vertrek

2010-09-10T15:43:00.014+02:00

de tijd loopt alleen synchroon
tussen twee atoomklokken

tot aan het moment dat mijn ogen
in een koffer met kleren vielen
woonde ze voor de meesten
ergens tussen mierlo en saturnus

altijd gedacht dat tijd zoiets
als een beschermengel of een
papegaai op je schouder was
maar ze kamde evengoed
het stof uit haar haren

als we er genoeg van hebben
vertrekken we naar de sterren
zo sprak ik toen alles pril was
en geen oorzaken de toekomst
konden omleggen

maar lichtjarenlange pauzes
zijn niet te verdragen zegt ze
en nog voor ik een zwijgend
antwoord heb gevonden zit
zij al halverwege de melkweg

© Ron Hoeks
met dank voor de toestemming

Langueur de vivre

2010-09-08T16:00:00.031+02:00

zomer is moe een bandeloze
roos zweeft nog op de wind
moet naar buiten kind jij bent
niet moe hok niet binnen moeke
is moe die kater doet moedwillig
zijn gevoeg in mijn tuin toch
de zon wordt het niet moe en
moeiteloos snellen wolken

de winnaar is moe et ses amis
de l'autre côté aussi fatigués
moedeloos lepelt moesje
laatste lepeltjes levenszin
moe de hoofden van zonen
sjofel van ontmoediging oogst
je pompoenen pluk bonte dahlia's
moede hortensia's droog in de vaas

moeilijk wil de levensmoed die
overdaad maakt moe verdrinkt
in overmoedig bitter vreten
met beter nooit tevreden want
moe en moe is moe
en moe is moe

©jindoni
8 september 2010

gepubliceerd op Krakatau op 17 september 2010

Verder de trek

2010-09-02T13:38:00.021+02:00

zoek je weg tussen blinde
tredmolens
ontwijk mediageilen en benijders
hoed je schone handen voor dolle honden
met blikkerende tanden
welnee
bij nader toezien tandeloos
blaffend uit op hol geslagen zinnen
alleen hun adem
stinkt nog in de windstilte

geef mij liever wolven
die zangerig een liedje huilen
in het bos en op de pleinen
hun gejammer is tenminste muzikaal
en hun smartlappen slijten niet

betaal je verre boetes
koop nieuwe identiteiten
onbekend en niet te kapen
neem het stuur in de hand en rijd
heen uit de smog van heden

naai de sneden in je vlees niet met naalden
mijd globules en frasen
duizendmaal geklutst en vermalen
dierlijke resten bederven je appetijt
de geest is taai en vindt lichte paden

niettemin is dus bekwaam en zonder zwetsen
boven je hoofd een dak gebouwd
proeft grootmoe vredig genegenheid en een sapje
likt een kleutervingertje nog steeds de honing
van wasbloemen die vloeit tegen de avond
afgewisseld met zure blaadjes in zonnig gras
beroert pissebedden en slakjes onder een steen

nu ga jij alleen, wordt weer wolken en water
keert terug als langlevende meeuw
onderweg zonder wijzers of kaarten
zolang de mens gaat draait de aarde

Coda, der ewige Kreis:

beluister de Canon in D-groot van Johann Pachelbel

Wake

2010-09-01T11:51:00.026+02:00

het woekert
in je schrale hoofd
je haren net geknipt
voor de laatste opmaak

geheugen druppelsgewijs
in vaatjes banen
met tussenpozen
geen glucose

................................	dag lowietje zeg je
	je wekte zonen vele
	gisteren noemde je jan
	en daarna ook wim
	dat was
	toen piet er was

je lichaam slikt niet meer
nuttigt enkel nog zichzelf
je doet het zuinigjes aan
verteert langzaam
lang

.........................	benen hand peuzelt papier
	wil je een blaadje
	moet het los
	kijk het is los
	wie ga je het geven

je ziet me nu - even
knipoog je
een lachje?

...........................	bij het afscheid waag ik
	peter komt ook nog
	uit amerika
	(wie weet
	op tijd)

uit je dorre gelaat
lekt een scheutje
vreugde

In vertrouwen

2010-08-29T19:09:00.002+02:00

op witte voetjes
kwam je bij me schuilen
voor de winter
en gladder dan de poes
palmde je het nestje in
een frisse bries
deed meubels schuiven

je malle figuurtje zit
ijverig boetserend
gebed in zijn schaal
het genus ontsluit
je charme latent
verscholen talent
hoe dan ook geniaal

die beperkte stek
breek je weldra open
de wereld je thuis!
met stevige voetjes
nader je zoetjes
vroeg koekoekje
roep je de zomer nabij?

© jindoni
11 februari 2010

voor Ciska

Uiteindelijk de regen

2010-08-24T15:11:00.010+02:00

hij zet in
haast ongemerkt
laat de hemel gordijnen neer
dan zijgt het in sloten, beken
lopend restant van leven

het hoofd nog stomend
van zomerbrand
weigert te slikken, wil niet wijken
houdt profijtig de dijken dicht

gauw stroomt het over
sleept al wat wankel is mee
in een museum en verre streken

ook hier welt stuwing en zachte dwang
een kind verdrinkt aan het strand
een lijk duikt op in de haven
of steekt uit het zand

ook het water van zwangere vrouwen breekt
in de tweede helft van oogst

elders wordt leven uitgedroogd
de dood vrij spel gelaten

en tegen de avond
zweven de raven
geen olijfblad of taxustwijg

©jindoni
24 augustus 2010

B. old graveyard

2010-08-23T14:59:00.007+02:00

graven
staan stil
zij verdrijven de tijd

bij voorkeur zijn ze verdwenen
overschouw de leegte
het veen en de vennen
verweerde stenen
staren zich blind
aan de lucht waart nog licht

daaronder verteren beenderen
geurt verval uit de natte aarde
waar bezinksel van lijven slinkt
de laatste verhevenheid
inklinkt, tot enkel
een stèle ten hemel reikt

ruïnes gluren als hunebedden
hun ogen door de
elementen weggevreten

zovele levens finaal vergeten
verschrompeld tot korstmossen
op zerken, scheefgezakt
in het wilde gras

evenzeer
ruist beneden
de zee

© jindoni
23 augustus 2010

Leven gaat voort

2010-08-11T16:39:00.066+02:00

haar wereld bevolkt met
dinosaurussen	.......een nieuwe periode
zij kent de dood	.......in de ontwikkelings-
deze generatie stopt	.......psychologie
niets onder het bordje
eet braaf haar korstjes op	.......o moeder, waar
	.......is de trotzfase gebleven?
zij heeft uiteindelijk besloten
te groeien
maar zal altijd	.......hoogsensitieve neuroten
bij mama blijven	.......komen pas later
	.......tot ontplooiing
de hondjes
haar broers
rottweiler en lurcher	.......mannen
snappen reeën en konijnen	.......zal zij kennen
de tamme oehoe	.......en moordende haat
pikt haar jas	.......hopelijk niet metterdaad
verloren in het gras	.......maar woorden als messen

zij trotseert winterstormen	..........hier worden geen neuzen
en zomermuggen	..........afgesneden
huilt om het vosje	..........................o grootspraak
in de film	..........enkel liefde gekraakt

kust overgrootmoe
zonder schroom
dement en terminaal
haar familietekening	...........geen tijd, kind?
telt zes kippen bij naam	...........de plastieken menagerie biedt raad
honey en rosie	...........sociale interactiepatronen
in reuzehanenpoten	...........dienen geoefend


weer wenkt de luchthaven
zij knuffelt en kirt	.......toen oma vier was
huppelt	.......woonden grootouders
mijn wereld uit	.......in de hemel

Passage 2010

2010-08-07T17:21:00.011+02:00

de kern van dit leven wil ik kraken voor
mijn geliefden klein en groot kind en kraai
zevenmijls zullen we lopen op rubberlaarzen
tussen angusrunderen badderen door slijk

ik bespikkel je kale heuvels met schapen
de ochtendwei melancholisch bepareld
over je voorland wit poeder gestrooid
het moeras van je hart bevlag ik met pluizen van veen
je weg paars omzomen met distelkronen
de bermen met zoete spirea bepluimd

hand in hand gaan we ijskoude pootjes baden
wankelend zweven op rollende golven
met krijsen en bruisend gelach
om daarna een nieuw continent te betreden
versplinterd zijn grenzen momenten in zand geharkt
als tuinen onder granieten keien van eeuwen

zonder vrees verkennen we grotten van gneis
stoten op drijfhout in de roze woestijn
gebleekte wervels klauwen en ribben op zwart
satijn een buik ros behaard tersluiks
onthul ik de staart vergooi in de wind
oude raad aan de dood niet te raken

want met jou wil ik alle kusten beklimmen
hoe hoog ook de klip in de duinpan van je
armen niet rusten tot de top is bereikt
boven kerkhoven speuren naar bruinvissen en dolfijnen
wij vangen een glimp waar het water rimpelt
de tuimelaar buitelt zij ronden de kaap

door membranen van oceanen en aarde
pulseren talloze wezens ontstaan en vergaan
nu vrij zijn de wereld in stilte te proeven
alleen is het uitzicht ruim en wijd
verwijlen in onbeweeglijkheid
genieten de glans van de tijd

© jindoni
28 juli 2010

gepubliceerd op Hernehim Cultuur op 7 december 2010

voor mijn geliefden, klein en groot, kind en kraai

Rantsoeneer de koffie

2010-07-17T17:47:00.012+02:00

na het rigoureus vermijden
van alles wat des vlezes is
gecensureerd tot op ons bord
heeft men zich vergrepen aan de haren
tot bij de wortels van het verlangen

aan banden leggen, die handel!
bedekken met kappen, pruiken
en windsels, van tonsuur jazeker
tot en met kaalscheren op het bot

toch wint waar de wind onbestendig is
hij rooft na de zotskappen van de
maatschappij nu ook de kopdoeken
van het geloof - hun zwerfvuil geland
in een donker bos, bij weggeworpen
heiligenbeeldjes en verroeste kettingen

intussen wij weer eens door de mazen geglipt
ons gezicht in de ochtend zonnegebaad
gretig beboterd een boterham
met dubbele ham en koffie fors
niet die afkooksels van regels en waarden
uit strakke adamsappels en dito pakken

zie de krijtlijnen van een nieuw stramien
hen op het lijf geschreven als
tuinwijken naar amerikaans model
rijstvelden die harten verblijden en
monden voeden, de tirannie van rechte
lijnen, fijne puntjes op een rij
dertien per lopende centimeter
wat zich niet schikt?
verdrinken in een zwart bad

vergeet het!
de volgende hittegolf komt eraan
we schenken ons nog een kop koffie

© jindoni
6 juli 2010

gepubliceerd op Krakatau op 30 juli 2010

Van enkels en banden

2010-07-15T10:51:00.009+02:00

luisteren naar gods oordeel
dat resoneert door muren
hol als spartaanse ruimtes

kruisen langs uitgezette koersen
tik, tik, tik, tik - geen respijt
met beloken ogen op
ronde rechthoeken lopen

iemand vraagt: ben ik een schaap?
zijn wij allen schapen
die grazen en wollig blaten
opspringen bij schellen en stem?

het hangen aan patronen
en landkaarten - alleen een blinde
vindt zich in hun ribbels terug

verlokkend de stille houdgreep
waarrond gedachten zich plooien
in de illusie van profijt
of aanvaarding - ja, aanvaarding

dàt is pas een faire ruil
je bent geaccepteerd
join the club!

© jindoni
5 juli 2010

gepubliceerd op Krakatau op 30 juli 2010

Uitgeleefd

2010-07-12T13:37:00.002+02:00

het doek is daverend gevallen
het bordes brokkelt af
in een trilling van onkruid en stof

binnen krabbelen nagels
aan lagen behang
zoekend naar sporen van tempera
aangemaakt met eigeel en liefde

we zetten onze voeten opzij
voor de splinters van kerstballen
iedere acht jaar
betreden ze nieuwe paden

ik druk je aan mijn borst
de laatste druppel
belegen kruidenbitter
smaakt zoet

© jindoni
4 juli 2010

Schuim van koper

2010-07-01T11:30:00.012+02:00

toen de goden nog schoonheid ontbeerden
moesten zij haar delven uit de diepzee
in het duister bruiste zilverig zout tot
de waterspiegel zijn lippen welfde
en golven braken in de zuurstofrijke
wind van het groene kopereiland

zij werd gewonnen uit bloederig zaad
van de hemel, ontmand door de tijd
welde op voor de kust, aymari
blank en naakt uit de vloed geschept
haar haren met handen drogend

het was in april, de zefier zette in
en vruchtbaarheid dauwde in frisse nachten
zij gladde de zee, zweefde over het land
opende de ogen van mirte en rozen

de onschuldige nimf met albasten look
joeg goden en mensen de branding in het bloed
wekte hartstocht en hekel, vlammen
geslagen uit roodkoperen grond
geblutst tot bellen brozer dan lucht

maar eenmaal de gloed tot puim gestold
is venus gevlucht naar de avondster
haar glans vervallen tot blauwe ionen
in bloeiend water - want elke sirene
eindigt als schuim op de deining

© jindoni
28 juni 2010

Spring in 't veld

2010-06-28T07:56:00.005+02:00

grotere voeten dan de hondjes
nee, zij zakt niet door de sneeuw
op de vlakte toert ze rondjes
imiteert de oehoeschreeuw

stevig in de grond verankerd
ongeduur niet een moment
in het hoge gras niet wankel
weer en wind haar element

slapen op de picnictafel
midden het natuurgeweld
op het wijde open kavel
buizerd hangend boven 't veld

scheert de rover rakelings over
snuift een paard der in de nek
duikt ze weg - en 't is weer over
hupt en springt ze als een gek

desolaat het panorama
veel ruïnes maar geen spook
hagel wel vervelend mama
en die stomme midges ook

klautert over stronk en stromen
pas op ardje, dat is link!
nee, ik zal niet vallen oma
want ik ben nog jong en flink

© jindoni
18 januari 2010

voor Arden

De klif

2010-06-23T14:47:00.003+02:00

ben je eindelijk gemeerd
aan de oude kust
nog een stap verder
in de top van de mast

laat je in de leegte vallen
en leven bruist onstuimig over

hoe zoet de bloesemhoning
hangend aan een boomwortel
boven het ravijn

een briesje koud en stil
de theehut geeft geen krimp
enkel vlokken zweven

bemodderd stap je op de bus
geen mens die staart

© jindoni
20 juni 2010

Hera

2010-06-18T20:24:00.005+02:00

een meisje naaide het kleed van haar leven
met trefzekere witte steekjes
maar eva's rijpheid kleurde rood
een man doorbrak de cocon

hoe gretig kwamen kinderen blond en bont
en gooiden alle regels om
dochters scheurden het weefsel
haar ijzeren kern smolt en kolkte
in magma van woede

tot het felle omhulsel slonk en
vuur tot vonken luwde
nu sterft ze elke dag een beetje
de moeder heeft geen borsten meer
haar grijze zonen leerden zorgen

© jindoni
26 februari 2010

Zinkend zand

2010-06-13T20:08:00.010+02:00

schroomvallig heb ik het water benaderd
mijn voeten ontbloot
in ontzag het betreden
met blijdschap
zoals men de liefde beroert

nog immer suist de hoorn van de meerman
de wijze die uitbarst in branding
en stormen bedaart
een kleine zeemeermin baart
zijn groene haren nu grijs

en zuigend trekt de eb aan mijn benen
ik duizel en knipper
tast naar de einder
waar alles wijkt, alles smelt

ah die onmetelijkheid
de lokzang van leegte en dood...

nu wandelen in een zonnig park

© jindoni
8 juni 2010

voor Eric R.

Gefundenes Fressen

2010-06-11T14:18:00.011+02:00

verbeelding prikkende scherven van plaatjes en
strings, volstrekt verteerbaar met dik pak fritten

dan trapsgewijs blowen tot spectrumkleuren
spuiten en springen uit 't blauwe dak

de cast compleet op locatie, sujetten onoorbaar
en aaibaar, plus biljetten voor studio afhaalbaar

verstelbare moersleutel kant en klaar, voor vaste vijs
zonder toeslag op prijs, pijptang voor aftuigen bruikbaar

rods kuif en gekeel op compact disc. bluf, halve kut en
kul per kilo in gruis, standaard toegeleverd franco huis

mis onze verblindende offerte niet, onverbindend
naar prijscouranten vol kranten, krenten en kanten

© jindoni
31 mei 2010

genomineerd voor een wedstrijd op DichtTalent
readymade of objet trouvé
opgave: wie schrijft de leukste, orgineelste interpretatie van deze gevonden woorden: "meer dan 150 standaardkleuren, dat geldt voor platen, stringers, de rods en de fritten, billets, casting cullet, maar ook blowing cullet op voorraad - u kunt billets per stuk afnemen en cullet per kilo, ook halve platen zonder meerprijs - in de studio kunt u zelfstandig werken of met onze hulp uw werk uitvoeren"

Lente zestig

2010-06-09T19:51:00.005+02:00

winderig wappert de vlakte
een adem hoorbaar - zonder zucht
wint de zon haar trage klim

nog liggen graspollen blond alom
een moeizame fietser krimpt ver weg
je kind verdwijnt aan de kim

het huis ligt stil nu, de voorjaars-
kachel gaat uit - al warm
in de rug met wat trek in de nek
draait de molen tollend stroom

terwijl ondergronds de groei
te voorschijn schiet, geplooide
blaadjes in knoppen spannen en
bloemen sleutelen aan schaarse kleur

zul je - hoe lang nog - met kleuters
stoeien, met eten klooien, het leren
even vergeten, weer kind zijn alvorens
versleten aders begeven

© jindoni
25 maart 2010

Haggis, neeps & tatties

2010-06-06T15:28:00.037+02:00

Als vroeg op 't jaar, zoals gewend
de dichter weer aan zet is
door pijpers in hun dracht onzacht
de blaasmuziek gered is
de knolraap uit het slijk met de
patattenriek ontzet is
de balg vol schaapsrestant geprakt
de havermout geplet is
dan heeft u elk ingrediënt
voor haggis, neeps and tatties

Voordat op zilver opgedist
om retoriek gewed is
geen spitse speech noch toast gemist
niets artistieks belet is
neemt liefst de host of guest het woord
drinkt op de Queen, de laddies
Geniet geen waterzooi, beslist
maar kost die rijk en vet is
pikant gekookt gegaard gesmoord
't is haggis, neeps and tatties

Wie lust nu liever kalfsragout
als hier in 't hoogland wet is
dat hutsepot van zwijn of koe
geen spek voor deze bek is?
Terwijl de winteravond valt
nadat het mes gewet is
en 't oude lied weerschalt dat
authentiek door Burns gezet is:
Loch Calders water wordt old malt
bij haggis, neeps and tatties!

© jindoni
8 februari 2010

voor Kenno

Haggis, neeps & tatties: Schots nationaal gerecht, bezongen door Robert Burns

Illustratie en voordracht

Aangekomen bij wat is

2010-06-02T13:05:00.005+02:00

we zijn uit onze brandende huizen gevlucht
langs kronkelweggetjes door het woud
achter iedere bocht loeren adders, teken en
demonen, nare protozoën met uitpuilende ogen
voetangels en schietgeweren staan op scherp

onze huid gekrast van het vele katten geselen
komen we eindelijk weer tot rust
er is niet veel nodig: vier muren, een dak
en vensters aan alle zijden, die het lenige
hout tot stijlvolle schermen versnijden

de grote ruimte is stil, om ons heen beweegt niets
de zitkussens leeg en niemand nog daar
muizen en konijnen zijn aan onze breinen ontglipt
alleen het gewicht van warme adem
blijft zweven in het middaglicht

herinneringen piepen als kindersnoetjes om elke hoek
klamp je niet vast, want alles gaat voorbij - gooi
de trossen los en nostalgie drijft achterwaarts de vijver af
geen bedrieglijke spiegeling meer in de lucht
en zie, het groen van nu is mooier dan ooit geweest!

© jindoni
8 mei 2010

de dood overwonnen

2010-05-29T12:51:00.005+02:00

we hebben
de deur achter ons dichtgetrokken
en de zon in de ogen gekeken

we lezen nu boeken die ruiken
naar blank papier
vers geplukt in andermans tuin

mensen allerhande
ze fietsen voorbij in witte gewaden
we peilen hun schijngestalten

de wind blaast streng maar stijlvol
zuivere gedachten over de dijk
ontfermt zich over onschuld

het zand dat zich verschool
achter de aangedikte duinen
heeft zijn verzet gestaakt

vandaag is
zo mogen we zeggen
de dood overwonnen

met dank voor de toestemming

Missen

2010-05-27T13:26:00.007+02:00

wij vreesden voor
de reusachtige rode beuk
maar na het vellen
sloot het landschap zich vanzelf
alleen de duif vloog radeloos rond
voor ze zich los kon rukken

jij kwam en ging met de wind
het grind
knarste niet
onder jouw voeten
en je liet geen spoor

22 januari 2010

toen de eclips volledig werd
stond je in het donkere bos
genoot de stilte van de vogels en de reeën

ik, als martha
rammelde met de pannen
terwijl yuno soetra's studeerde
en lilian fiches klasseerde
maar wie begreep de diepe geest?

23 januari 2010

er was een tijd
dat allen vrolijk
goeiemorgen sensei riepen

maar als ik jouw tombe nader
in de schaduw van de zijne
onder de eiken
voel ik slechts as in mijn mond

23 januari 2010

wierookstaafjes
verwekken kanker
het walmt als de
kaars verdrinkt

gloeiende kolen
spatten uiteen
je kunt op de
sintels dansen

iedereen zegt
waar rook is, is vuur
maar wie stookt
het vuur?

28 januari 2010

leeggezogen
geen ontkomen
in dit kaartenhuis van dromen
vreet de kreeft zijn weg
't gebeente bezwijkt
nog eenmaal lichten
gebit en ogen
eka's merg
overleeft de tijd

6 februari 2010

uit straatstenen kiemde muziek
en lucht omstuwde met weelde
de jubel van meisjes ademloos

totdat snaren knapten en zalig gezang
in zwijgen van pijen verkeerde
de lont uiteindelijk dook

nog een keer zei je:
zo leven gaat ook - toen
werd de dood geïnjecteerd

23 februari 2010

© jindoni

thema: herinneringen aan een gestorven meester

De nocturnen

2010-05-25T15:58:00.012+02:00

't geruis van pijen stuitert pijn
stom luiden de completen
blind het weten vergrauwd het dijn
geilig en gauw het greten

bij wezen wordt 't sekreet ontmijnd
terwijl het nachtblauw duistert
het kruist geniepig huist venijn
heeft spel en stond ontluisterd

dit zwijgen dat zeer wonden snijdt
zal rauw noch trouw gedijen
bekruipt bespringt het oude krijt
nog huilend klauwen harpijen

© jindoni
23 maart 2010

thema: ernstig kindermisbruik in instellingen, jaren '50-'60

Citaat

2010-05-21T11:18:00.004+02:00

"Terrible ou pas
difficile ou pas
ce qu'il y a de beau
de noble
de religieux
de mystique
c'est d'être heureux."

Arnaud Desjardins

Gare d'Austerlitz

2010-05-19T09:56:00.008+02:00

de metro heeft zich gerept

zijn trappen weten van lijdzaam slepen

nauwe deurtjes klappen snel dicht

geen attentie voor je gezicht

doorlopend wordt hier verbouwd

bestel een koffie, blijf ongestoord

negeer het gedrein van salut les copains

die vijfenveertig toeren stoppen nooit

stel je vertrek nog even uit

spied om je heen, de wereld is sloom

en de toekomst ziet jou niet

al lang ligt de zomer hier stil

Apolloon

2010-05-17T13:29:00.004+02:00

een zoon, zijn moeder ongenode, vloog voortijdig uit
ging struinen door veld en weide, een schare kinderen
om hals en hand - het zingen was nooit veraf

zijn muze doordrenkte het slaven van lange dagen
verkende mensuren en tijden in klare hymnes
en wekte met stillende kracht

de gonzende korven zijn nu leeg, de druiven gerooid
nog brouwt hij uit wrange sleedoornvruchten zoete wijn
om straks, als de houtduif weer haar groet roekoet
bedachtzaam madeliefjes te zaaien in het gras

© jindoni
2 maart 2010

Zwart

2010-05-15T18:49:00.004+02:00

op een enkele foto frêle en wit
zonder spoor van frivoliteiten
ging grootmoeder zwart gekleed
haar herinnering stierf een vroege dood

aansluitend de jonge moeder
onaanraakbaar in tijden van rouw
getekend te midden van kinderen
in een aura van zomers licht

generaties later een tienerdochter
in haveloos donker verzet
met scheuren en haren geschoren
een piercing hier wat rafels daar

de wijze met koperkleurig gelaat
gaf zijn bhikkhu's saffranen gewaden
nu verft men alle kesa's zwart
het gif wordt geloosd op het water

mijn zwarte kleed aan den lijve gehavend
een web van draadjes en gaten
zal op het laatst door het vuur verteerd
rond dit uitgewoond ik tot as vergaan

© jindoni
26 april 2010

De ijsbreker

2010-05-12T13:00:00.003+02:00

De roerganger geeft kalm, geestdriftig,
aan de breker koers genoeg.
Dwarsscheeps en in een laag register
klinkt slagwerk van de schotsen.
Het vaartuig met versterkte boeg
gewend aan graden kou en lengte
laat zich uitbundig botsen
op massa’s in de zeeëngte.

Totdat het op zilver wordt gedragen.
Bewegingloos, een lichte rook komt
buigend uit de schoorsteen
stijgt op in vlagen, draait.
En de bemanning die voorheen
nooit angstig was verstomt.
Er knettert licht, de poolwind waait.

Versieringen van houtsnijwerk
kristalliseren in de lucht.
En snel maar vrijwel ongemerkt
bevriest zelfs elk gerucht.
Dat wijst erop dat genoemd schip
zich lijdzaam schikt naar lange rust.

De klampen kraken in verstilde grip.
De lampen doven, diepe mist
naakt van de koude kust.
De kapitein heeft zich vergist.

© Jacob Meinardi
met dank voor de toestemming

Menselijk tableau

2010-05-11T13:02:00.007+02:00

Vandaag is de zon geland
narcissen vlammen aan de hemel
verbloemd raken stekels en verwering
taai verwortelen de ranonkels

en weer razen wereldse dagen
troepen gakken en kakelen
het obligate geblaat en geklaag
niet te bedaren, met cyclisch loeien
en schurend cirkelzagen
in vlees en hout
een bourdon van geronk en gedaas

tot het dissonante stemmen verstomt
op wat ver geblaf na
en stilte uit de bodem stijgt
waarop onbeweeglijk neergezegen
de droesem kil bezinkt

in de heldere avond
wordt de ransuil gewekt
hij spitst zijn oorpluimen geluidloos
speurt het onkenbare af

en 's nachts verheft de man van as
zijn stem en zingt
en het meisje van ijs
versmelt in een golvende dans
onberoerd hoeft zij geen vrucht te baren
want onder het zwijgende gras
krijgt de engerling ogen en vleugels

© jindoni
7 april 2010

gepubliceerd op Verlaine 21-7-10: Verlaine schrijversmagazine

Einde winter

2010-05-10T12:22:00.014+02:00

voor even laat
de zon zich wekken
en keert zich snel weer om
velden en bergen liggen bedekt
met donkerbruine wol

en toch dat licht, vlekken
sneeuw in de verte
de vlag van een hert
plasjes water, wat berken
en o, zo wit:
zwermen meeuwen achter de ploeg

© jindoni
21 maart 2010

Limmatplatz

2010-05-09T09:28:00.022+02:00

Je kunt er zwemmen
je laten drijven op de stroom
tot de netten van de Letten je vangen
de snelle vaart van appelzeeblauw-
groen smeltwater op weg naar de Rijn

je kunt er schuilen onder de brug
met een cafe latte kijken over het plein
waar uit alle hemelstreken
onder de platanen neergestreken
kruimels en graantjes worden gepikt

hier raakt het dak van de wereld
de onderwereld, sletjes en dealers
slenteren langs vitrines met rood en geel
koper, kleurige sari's een glimlach in geuren
van kerrie wierook en visvocht gehuld

en nergens zo gul de vruchten zoet
de honingmango's rins de frisse mispels
je loopt er in en uit als thuis
Sera aan de kassa berustend
terwijl vader groenten hoedt op de stoep

en in het cafeteria op de hoek
Albert met z'n onvermijdelijke boek
steeds in voor bijpraten lachen en zwijgen
argeloos gedachten laten drijven
want eenvoud behoeft geen tijd

gezwind snapt de valk van de Migrostoren
in duikvlucht zijn portie weg
wanneer blauwe dienders de aftocht blazen
liggen verlaten rails in de straten
napuffend onder de zon

© jindoni
13 april 2010

Letten

Mensenheugenis

2010-05-08T14:02:00.009+02:00

zoveel beelden
doorleefd in aftastend samen
snipperen van prei
vullen van lijsten
nemen van maten

we liepen blootsvoets
op strosandalen
in het schrille berglicht
over sneeuw langs een meertje
en op de derde dag
wrikten we eensgezind
de zon te voorschijn

geluk spatte van gezichten
broos als kristal zo bleek
aan de voet van bepoederde reuzen
terwijl champagne ijl
in glazen parelde

hoe graag vouwde ik
je met schimmelplekjes
bespikkelde kolomo
en smoezelige witte kimono
voor het huiswaarts keren

wij allen
zijn er nog steeds
geluidloos verenigd
boven de bergen
één universele
geest

© jindoni
4 januari 2010

thema: herinneringen zenstage in de bergen

Koninginnedag

2010-05-08T09:04:00.011+02:00

Zeven jaar en woensdagmiddag
‘naar buiten’ zei moeder
dus wij zochten kevertjes
terwijl de vlinders lachten

we vonden lieveheersbeestjes
de jaren op hun rug te lezen
zeven stipjes was zeventig jaar
in een lucifersdoosje

wij wilden mooi worden
regen lijsterbessen
aan lange oranje strengen
ze maakten ons tot koninginnen

van madeliefjes was de kroon
en we hielden hof
op de klavertroon
met macht over mieren en torren

moe in het golvend gras
werden wolken een piratenschip
en nam de hazenwind ons mee
naar het einde van de dag

© Miranda Mei
met dank voor de toestemming

origineel in het Fries

Kennismaking

2010-05-07T20:38:00.010+02:00

Oog in oog
voor het eerst in Blelack House
mekaar langdurig opgenomen
ingeprent

Vrienden porden: komaan nou
het is je kleinkind!
Van een stille luchthaven opgestegen
in een rijk land
en haast tweeduizend kilometer verder
in een klein vliegtuigje
in de stormwind geland

Benauwd moe akelig
autorit met de ramen open
in november
en vele malen stoppen

Jij, twee maanden
de rust zelve
keek me ernstig aan
in het onverwarmde huisje
op de wereld gekomen
bij een streepje ochtendzon

Toen en daar heb je me geadopteerd

© jindoni
13 oktober 2009